Με μια ατμόσφαιρα που ταλαντεύεται ανάμεσα στους ιλίγγους των ρυθμών του Martin Scorsese και την λεκτική ασφυξία του θεάτρου των David Mamet και Sam Shepard, ο σκηνοθέτης Josh Safdie μας βυθίζει στην ιστορία του Marty Mauser, που ξεκινά στη Νέα Υόρκη του 1952. Η ταινία εμπνέεται ελεύθερα από τη ζωή του πραγματικού πρωταθλητή πινγκ-πονγκ Μάρτιν Ράισμαν (Marty Reisman), ωστόσο η μεγαλύτερη επιτυχία της έγκειται στο ότι όσα εκτυλίσσονται μπροστά μας για σχεδόν δυόμιση ώρες φαίνονται απόλυτα, βαθιά αληθινά.
Στο Marty Supreme, ο Josh Safdie -αυτή τη φορά χωρίς τον αδερφό του- αποδεικνύει μια παράλληλη ωρίμανση στη συγγραφή σεναρίου. Πέρα από την πορεία του κεντρικού χαρακτήρα, αναπτύσσει προσεκτικά το ψυχολογικό υπόβαθρο των δευτερευόντων ρόλων, ολοκληρώνοντας τον κάθε χαρακτήρα με τρόπους που δεν είδαμε ακριβώς στα έργα που είχε αναλάβει μαζί με τον αδερφό του (όπως το Uncut Gems και άλλα). Ως θεατές, εκτοξευόμαστε αμέσως στον πυρήνα της αφήγησης, στην καίρια ερώτηση που οδηγεί τον ήρωα στο μονοπάτι της ανδρικής ενηλικίωσης και της αυτοκαθορισμένης επιτυχίας. Πράγματι, ο Timothée Chalamet αφιερώνει σώμα και ψυχή σε έναν χαρακτήρα που προσπαθεί να ξεφύγει από ένα κατάστημα υποδημάτων και να κατακτήσει τον κόσμο του επαγγελματικού πινγκ-πονγκ.
Ο αγώνας προς -και με έναν τρόπο, ενάντια- στον εαυτό ξεκινά από τους τίτλους αρχής της ταινίας. Πρόκειται για ένα φιλμ που δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει με πιο φρενήρη ρυθμό ή με πιο «υποχρεωτικό» σήμα για την κορύφωση και την κάθαρση που τελικά επιφυλάσσει στον ήρωά του. Εδώ γίνεται σαφής η προσωπική δέσμευση του Chalamet: η εμμονή του για αριστεία, η οποία είναι πιθανό να του αποφέρει το πολυπόθητο Οσκαρ. Στηριζόμενος σε ένα άψογο σενάριο, γνωρίζει κάθε στιγμή -μέσα από τη στάση του και τη φυσική του παρουσία- τι επιθυμεί ο χαρακτήρας του σε κάθε σκηνή. Τα μάτια του μεταδίδουν την ευφυΐα του ήρωα καθώς προσπαθεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο, να διεισδύσει σε ελίτ κοινωνικούς κύκλους ή να γοητεύσει τη μεγάλη σταρ που υποδύεται η Gwyneth Paltrow.
Αν και δεν έχω ειδικές γνώσεις στο πινγκ-πονγκ, αξίζει να σημειωθεί ότι οι πολυάριθμοι αγώνες σκηνοθετούνται από τον Josh Safdie με εμφανώς διαφοροποιημένη χορογραφία κάθε φορά, προσαρμοσμένη στο δραματικό σημείο και στο στάδιο ωρίμανσης του ήρωα. Αρκεί να συγκρίνουμε την αρχική αναμέτρηση στο τραπέζι με τον Ιάπωνα Endo, τα υπόγεια στοιχηματικά ματς και τελικά τη «μονομαχία» με τον ίδιο αντίπαλο, για να κατανοήσουμε τι πραγματικά βρίσκεται σε παιγνίδι για τον πρωταγωνιστή.
Οταν έχεις ένα σενάριο δομημένο γύρω από λογική μοντάζ, ηθοποιούς που παίζουν κάθε συναισθηματικό εύρος (αναφέρομαι στις «γυναίκες στη ζωή του Marty», που υποδύονται η ώριμη Paltrow και η εξαιρετικά έτοιμη Odessa A’zion), παρουσίες πραγματικών επιχειρηματικών προσωπικοτήτων όπως οι John Catsimatidis και Kevin O’Leary που ενισχύουν το ρεαλισμό με ακριβώς τον σωστό τρόπο, και φυσικά, έναν αποκλειστικά για τα μάτια μας Timothée Chalamet – δεν υπάρχει τίποτα πιο πλήρες ή κινηματογραφικά ικανοποιητικό που θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος από μια βραδιά στο σινεμά.
πηγή:ekirikas.com
—