Το Σικάγο είναι μια μεγάλη μητρόπολη. Ωστόσο, για όσους επιθυμούν να συνοψίσουν την πόλη σε ένα μόνο σημείο, ένα απόγευμα με τον Σαμ Σιάνη στο Billy Goat Tavern, ένα στέκι με έντονο τοπικό χαρακτήρα, όπως ένα μυθιστόρημα του Σολ Μπέλοου, αποτελούσε χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Αυτό αναφέρει στον πρόλογό του ο Κλέι Ράισεν σε εκτενές πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της «New York Times» για τον θάνατο του γνωστού ομογενή εστιάτορα.
Όπως κάθε τόπος προσκυνήματος, έτσι και το «Billy Goat» -ή απλώς «Goat» για τους τακτικούς θαμώνες- δεν ήταν εύκολο να το βρει κανείς, καθώς βρισκόταν δύο ορόφους κάτω από τη North Michigan Avenue. Ήταν, ωστόσο, βολικά απέναντι από τα κεντρικά γραφεία της «Chicago Tribune» και λίγα τετράγωνα από άλλες εφημερίδες, γεγονός που το είχε καταστήσει δημοφιλές σε δημοσιογράφους, συντάκτες και τεχνικούς του Τύπου.
Ένα σκοτεινό μπαρ με λαδωμένους τοίχους, το «Billy Goat» ήταν ένα αυθεντικό καταγώγιο του Σικάγου, ανοιχτό έως και 20 ώρες την ημέρα για να εξυπηρετεί τους εργαζομένους των εφημερίδων σε βάρδιες. Και για περισσότερα από 50 χρόνια, ανεξαρτήτως ώρας, οι επισκέπτες ήταν πιθανό να βρουν τον Σαμ Σιάνη είτε πίσω από το μπαρ είτε στη μικρή κουζίνα στο πίσω μέρος.
Ο ομογενής μετανάστης από την Ελλάδα, που έφτασε στο Σικάγο το 1960, βοήθησε τον θείο του, Γουίλιαμ Σιάνη, να ανοίξει το «Billy Goat Tavern» (μερικές φορές αποκαλούμενο «Billy Goat Inn») στη σημερινή του τοποθεσία το 1964. Έξι χρόνια αργότερα, όταν ο Μπίλι πέθανε, ο Σαμ ανέλαβε το κατάστημα και το διαχειριζόταν μέχρι την ημι-συνταξιοδότησή του κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της «New York Times» για τον Σαμ Σιάνη
Ο Σαμ Σιάνης πέθανε σε νοσοκομείο του Σικάγου στις 15 Μαΐου. Ήταν 91 ετών.
Ο γιος του, Μπίλι, που πλέον διευθύνει το «Billy Goat» μαζί με τον αδελφό του Πολ, επιβεβαίωσε τον θάνατό του.
Εκατομμύρια Αμερικανοί γνώριζαν τον Σαμ Σιάνη και το μπαρ του χωρίς να έχουν περάσει ποτέ τα όρια του Σικάγου, χάρη σε έναν από τους πιο διάσημους τακτικούς πελάτες του, τον αρθρογράφο Μάικ Ρόικο.
Μέσα από περίπου 7.500 άρθρα, ο Ρόικο, ο οποίος έγραφε για τις εφημερίδες «Chicago Daily News» και «Sun-Times» προτού μετακινηθεί στην «Tribune», σκιαγράφησε ένα πλούσιο πορτρέτο της «Ανεμώδους Πόλης» και των κατοίκων της. Πολλούς από αυτούς τους συναντούσε παρουσία του Σαμ Σιάνη.
Οι πελάτες πήγαιναν στο «Billy Goat» επειδή ο Σαμ Σιάνης είχε δημιουργήσει ένα μέρος όπου όλοι αντιμετωπίζονταν ισότιμα: σκληροπυρηνικοί πότες, εκκεντρικοί πολιτικοί, οδηγοί ταξί εκτός υπηρεσίας και περιστασιακά διασημότητες λάμβαναν την ίδια φιλική εξυπηρέτηση, συχνά από τον ίδιο τον Σαμ Σιάνη.
«Ο Σαμ ήταν ο τέλειος οικοδεσπότης», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ο δημοσιογράφος Ντον Ρόουζ.
Στα άρθρα του Ρόικο, το «Billy Goat» μετατράπηκε σε πηγή ιστοριών – αληθινών ή υπερβολικών. Ο Σαμ Σιάνης κάποτε έδιωξε έξι φορές μέσα σε ένα βράδυ τον ίδιο πελάτη επειδή καυγάδιζε μεθυσμένος. Επίσης υποστήριζε ότι είχε δει άλλον άνδρα να καταναλώνει 150 ποτά σε μία μόνο συνεδρία.
Ο Ρόικο κατέγραφε αυτές τις ιστορίες, αληθινές ή όχι, και μέσα από αυτές έκανε διάσημους τόσο τον Σαμ Σιάνη όσο και το «Billy Goat».
«Όταν ο Ρόικο γράφει άρθρο εδώ, ταξιδεύει σε όλο τον Κόσμο», είχε δηλώσει ο Σαμ Σιάνης στην εφημερίδα «Rockford Register Star» του Ιλινόις το 1981. «Πριν από λίγες εβδομάδες ήρθε μια κοπέλα από την Αυστραλία που είπε ότι διάβασε άρθρο του Ρόικο για το «Billy Goat» και έπρεπε να περάσει από εδώ».
Όταν υποψήφιοι πρόεδροι βρίσκονταν στο Σικάγο και ήθελαν να συναναστραφούν τον «απλό κόσμο», σχεδόν πάντα επισκέπτονταν τον Σαμ Σιάνη. Ο Τζον Άντερσον, ο Τζορτζ Χ. Ου. Μπους, ο Αλ Γκορ, η Χίλαρι Κλίντον και ο Μπαράκ Ομπάμα στάθηκαν όλοι στο μπαρ του «Billy Goat» για ένα μπέργκερ και μια συζήτηση με τον ιδιοκτήτη.
Ανάμεσα στους πρώτους τακτικούς πελάτες ήταν και μέλη της κωμικής ομάδας «Second City», όπως οι Ντον Νοβέλο, Τζον Μπελούσι και Μπιλ Μάρεϊ. Έπιναν μπύρες και καφέδες και θαύμαζαν τον τρόπο με τον οποίο ο Σαμ Σιάνης αντιμετώπιζε με ευγένεια αλλά και αποφασιστικότητα τους πρωτάρηδες που περίμεναν ότι η μικρή του κουζίνα θα σέρβιρε κάτι περισσότερο από cheeseburgers.
Και οι τρεις αργότερα συμμετείχαν στο «Saturday Night Live» και το 1978 παρουσίασαν το «Olympia Restaurant», ένα επαναλαμβανόμενο σκετς στο οποίο ένας Έλληνας μετανάστης με περιορισμένα αγγλικά -τον οποίο υποδυόταν ο Μπελούσι- διοικούσε μια αλλόκοτη κουζίνα και ένα σύνολο μπερδεμένων πελατών. Το σκετς είχε γράψει ο Νοβέλο και ο Μάρεϊ υποδυόταν έναν από τους μάγειρες.
Καθώς οι παραγγελίες συσσωρεύονταν, οι φωνές των μαγείρων, των σερβιτόρων και του Μπελούσι κυριαρχούσαν, φωνάζοντας με κωμική ελληνική προφορά: «Cheezborger cheezborger cheezborger cheeps cheeps Pepsi!».
Η φράση «cheezborger cheezborger» μπήκε στην αμερικανική ποπ κουλτούρα και μετέτρεψε το «Billy Goat» και τον κ. Σιάνη σε τουριστικό αξιοθέατο. Το καλοκαίρι του 1978, στο πρώτο φεστιβάλ ChicagoFest στο Navy Pier, ο Σαμ Σιάνης έστησε περίπτερο όπου μαζί με τον Μπελούσι αναπαρέστησαν την ιδιόρρυθμη κουζίνα του μπροστά σε χιλιάδες θαυμαστές.
Το «Billy Goat» είχε και έναν ακόμη λόγο για τον οποίο ήταν διάσημο στο Σικάγο. Ο θείος του Σαμ Σιάνη, ο Μπίλι, αγόρασε το μπαρ -που αρχικά βρισκόταν απέναντι από το Chicago Stadium και ονομαζόταν «Lincoln Tavern»- το 1934. Όταν μια κατσίκα μπήκε κάποτε στο κατάστημα, το μετονόμασε σε «Billy Goat» και υιοθέτησε το ζώο ως κατοικίδιο.
Η κατσίκα, που λεγόταν «Μέρφι», έγινε και η ίδια διάσημη. Το 1945, ο μεγαλύτερος Σιάνης την πήγε στον τέταρτο αγώνα του World Series ανάμεσα στους Cubs και τους Detroit Tigers στο Wrigley Field.
Άρχισε να βρέχει. Η «Μέρφι» άρχισε να μυρίζει. Ο ιδιοκτήτης των Cubs, Φίλιπ Κ. Ρίγκλεϊ, τους έδιωξε από το γήπεδο.
Καθώς έφευγε, ο Μπίλι Σιάνης καταράστηκε την ομάδα, δηλώνοντας ότι δεν θα κατακτούσε ποτέ ξανά πρωτάθλημα. Όταν οι Cubs έχασαν το Series εκείνη τη χρονιά, έστειλε σημείωμα στον Ρίγκλεϊ που έγραφε: «Και τώρα ποιος βρομάει;».
Στα επόμενα 32 χρόνια, οι Cubs είχαν μόλις επτά νικηφόρες σεζόν.
Ο Σαμ Σιάνης επέμενε ότι θα διατηρούσε την κατάρα όταν και ο ίδιος απορρίφθηκε το 1973 προσπαθώντας να παρακολουθήσει αγώνα με τη δική του κατσίκα.
Το 1984, όταν οι Cubs διεκδικούσαν το πρωτάθλημα της National League, η ομάδα υποχώρησε και επέτρεψε στον Σαμ Σιάνη να φέρει κατσίκα στο γήπεδο.
Ωστόσο, οι Cubs δεν κατέκτησαν το World Series παρά μόνο το 2016.
Παρακολουθώντας τον έβδομο και καθοριστικό αγώνα εκείνης της χρονιάς από την ταβέρνα, ο Σαμ Σιάνης «έλυσε» την κατάρα χτυπώντας το κουδούνι που φορούσε η «Μέρφι» το 1945. Η τωρινή κατσίκα στεκόταν δίπλα του, δείχνοντας τόσο νευρική όσο και το υπόλοιπο πλήθος. Στη συνέχεια ούρησε στο πάτωμα και ο Σαμ Σιάνης την απομάκρυνε.
«Μην αγγίζετε την κατσίκα», είπε ένας φίλαθλος, σύμφωνα με τους «Financial Times». «Φέρνει γρουσουζιά».
Ο Σωτήριος Αθανάσιος Σιάνης γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1934 στο χωριό Παλαιόπυργος της Πελοποννήσου. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, Θεοφανίας Καστούνη, στη γέννα, ο πατέρας του, Αθανάσιος Σιάνης, τον μεγάλωσε δίνοντάς του γάλα κατσίκας με μπιμπερό.
Ο Σωτήριος ολοκλήρωσε μία τάξη Γυμνασίου πριν ενωθεί με τον πατέρα του στη διαχείριση των οικογενειακών καλλιεργειών και κοπαδιών.
Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1955, εγκαταστάθηκε αρχικά στο Σαν Φρανσίσκο όπου εργάστηκε για τη Southern Pacific Railroad και στη συνέχεια μετακόμισε στο Σικάγο για να εργαστεί με τον θείο του. Χρησιμοποιούσε το όνομα Σαμ, αλλά δεν έχασε ποτέ την έντονη ελληνική προφορά του.
Λίγο μετά τον θάνατο του Μπίλι Σιάνη και την ανάληψη του μπαρ από τον Σαμ, γυναίκες άρχισαν να εμφανίζονται στο «Billy Goat», όπως έγραψε ο Ρόικο σε μία από τις στήλες του, «ρίχνοντας λάγνες ματιές» στον νέο ανύπαντρο ιδιοκτήτη.
Ανησυχώντας ότι ο φίλος του θα έκανε κακό γάμο, ο Ρόικο τον προέτρεψε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να βρει πιο κατάλληλη σύζυγο. Ο Σαμ Σιάνης επέστρεψε από την πατρίδα του το 1973 συνοδευόμενος από τη νέα του σύζυγο, Ειρήνη (Δαριώτη) Σιάνη.
Εκτός από τους γιους τους Μπίλι και Πολ, πίσω του αφήνει επίσης τους γιους του Τεντ και Τομ, τις κόρες του Πάτι Σιάνη και Τζένι Κωνσταντίνου, καθώς και 12 εγγόνια.
πηγή:ekirikas.com