Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν σε τι μεγάλο βαθμό έχει απαξιωθεί το κόμμα στα μάτια όσων τους ψήφισαν και τους έφεραν στην κυβέρνηση μέχρι το 2019.
Ανεπανόρθωτη είναι η ζημιά που έχει πάθει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό του, εδώ και ένα χρόνο, μετά την εκλογή Κασσελάκη και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες μετά τις Ευρωεκλογές. Το κόμμα αυτό, έτσι και αλλιώς στηριζόταν σε τάσεις, ομάδες και σχήματα, που ενώνονταν μεταξύ τους με δύο συγκολλητικές ουσίες. Τον Αλέξη Τσίπρα και την εξουσία.
Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν σε τι μεγάλο βαθμό έχει απαξιωθεί το κόμμα στα μάτια όσων τους ψήφισαν και τους έφεραν στην κυβέρνηση μέχρι το 2019. Κάτι ανάλογο είχε γίνει στο ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2010-2013, την περίοδο των Μνημονίων, όταν οι παπανδρεϊκοί μάλωναν με τους βενιζελικούς. Η κυβέρνηση κατέρρεε, η χώρα έμπαινε στα Μνημόνια και ο εσωκομματικός εμφύλιος κορυφωνόταν. Ήταν η περίοδος που η μία πλευρά έλεγε άσπρο και η άλλη, από αντίδραση, έλεγε μαύρο. Αντί να επικρατήσουν η λογική, η ψυχραιμία και η εθνική συνεννόηση, ώστε να αποφύγει η χώρα τα Μνημόνια, έγινε το ακριβώς αντίθετο. Και επειδή το γινάτι βγάζει μάτι, στις επόμενες εκλογές, που δεν αργήσαν να έρθουν, το ΠΑΣΟΚ ξαφνικά από κυβερνητικό κόμμα ήρθε τρίτο στις κάλπες, και από τότε, επί 11 χρόνια, παλεύει να κερδίσει μία μία τις μονάδες.
Κάτι ανάλογο πίστευαν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που αποχώρησαν και δημιούργησαν τη ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Ήταν ιστορικά στελέχη της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργοί και πρωτοπαλίκαρα του Αλέξη Τσίπρα, τα οποία θεωρούσαν πως αν δημιουργήσουν έναν νέο φορέα οι ψηφοφόροι θα τους ακολουθούσαν και θα έπαιρναν υψηλά ποσοστά στις εκλογές. Εν τούτοις, οι κάλπες τούς προσγείωσαν στην σκληρή πραγματικότητα και πολύ δύσκολα στις δημοσκοπήσεις φτάνουν το όριο του 3%. Στις κάλπες δε, ούτε καν το πλησιάζουν. Στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ακόμη ότι αυτό που βιώνουν με πολύ σκληρό και απαξιωτικό τρόπο είναι μία πρόσκαιρη κρίση η οποία θα περάσει και το κόμμα θα επανέλθει στα παλιά του εκλογικά ποσοστά. Γι’ αυτό δεν έχει τέλος η σύγκρουση των «87» με τον κ. Κασσελάκη, τον οποίο θέλουν να διαγράψουν μια και καλή, ώστε να φύγει από τα πόδια τους.
Από την πλευρά του ο κ. Κασσελάκης πιστεύει ότι έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας και πως είναι ο λαοπρόβλητος ηγέτης, με τον οποίο όλοι φοβούνται να αναμετρηθούν. Και το χειρότερο είναι πως κάποιοι τον έχουν κάνει να πιστέψει ότι μπορεί να συγκριθεί με τον Αλέξη Τσίπρα, από τον οποίο, όπως ο ίδιος λέει, είναι καλύτερος και μπορεί να τον νικήσει αν τολμήσει να κατέβει απέναντί του στις εσωκομματικές εκλογές.
Εκτός από τον ανελέητο πόλεμο μεταξύ των «Κασσελίστας», των «87» και των άλλων ομάδων της Κ.Ε., συμβαίνουν και πολλά παράδοξα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. που κάποιοι τα λησμονούν μπροστά στις συνεχείς εξελίξεις. Τον Στέφανο Κασσελάκη τον επέλεξε, τον στήριξε και τον εξέλεξε αρχηγό, μεταξύ άλλων, ο Παύλος Πολάκης, ο οποίος παραδέχτηκε το λάθος του και τώρα ζητά την ψήφο των μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύει δηλαδή ο Κρητικός πως με ένα mea culpa μπορεί να ξεπεράσει όλες τις ευθύνες που έχει και οι ψηφοφόροι θα του εμπιστευθούν τώρα και τις τύχες του κόμματος. Επίσης, αδυνατεί να καταλάβει ότι σε όλες τις μετρήσεις κοινής γνώμης έρχεται σχεδόν τελευταίος στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την πλευρά του, ο κ. Κασσελάκης δεν λέει να σταματήσει και κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Δεν κατάλαβε τι συμβαίνει όταν η Κεντρική Επιτροπή τού ζητούσε να πάει σε εκλογές, αλλιώς τον απειλούσε ότι θα τον καθαιρέσει. Έφυγε από την Κουμουνδούρου όταν του κλείδωσαν το γραφείο, και τώρα ζητά να επιστρέψει με το έτσι θέλω. Πιστεύει πως άμα γεμίσει το Συνέδριο με φανατικούς «Κασσελίστας» τίποτα δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει να αλλάξει ακόμη και αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Θυματοποιεί τον εαυτό του, ώστε όταν θα βρεθεί εκτός ΣΥΡΙΖΑ να μπορεί εύκολα και χωρίς πολλές δικαιολογίες να προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος, αφού, όπως θα πει τότε, η πίεση του κόσμου είναι πολύ μεγάλη. Κάτι ανάλογο είχε κάνει και ο Γιάννης Βαρουφάκης όταν ο Αλέξης Τσίπρας δεν τον στήριζε πλέον.
Ο κ. Κασσελάκης με αυτό το ναπολεόντειο ύφος του πιστεύει πως ήρθε για να μείνει στην πολιτική, και δεν μπορεί να δει, όπως δεν μπορούσαν να δουν και πολλοί άλλοι πολιτικοί, την ωμή πραγματικότητα. Και αυτή δείχνει πως η δημόσια εικόνα του έχει πληγωθεί βαρύτατα και έχει μπει σε μία μη αναστρέψιμη καθοδική τροχιά. Το επόμενο στοίχημά του είναι σε τρία χρόνια που θα διεξαχθούν εκλογές. Αν μείνει στον ΣΥΡΙΖΑ και κερδίσει τις εσωκομματικές εκλογές, σε τρία χρόνια θα «κάνει ταμείο» και θα μετρήσει τον ίσκιο του το μεσημέρι και όχι το πρωί. Αν φύγει και δημιουργήσει δικό του κόμμα, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα, γιατί, εκτός των άλλων, θα επιβαρυνθεί το μεγάλο κόστος λειτουργίας για τα επόμενα τρία χρόνια, αλλά και το βαρύ φορτίο να κρατήσει ζωντανό ένα προσωποπαγές πολιτικό φορέα και να καταφέρει να τον βάλει στη Βουλή.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…