Ο ομογενής υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Νέας Υόρκης, Γεώργιος Σαραντόπουλος (George Sarantopoulos), μιλάει στον «Εθνικό Κήρυκα» («Ε.Κ.») για την απόφασή του να διεκδικήσει τη θέση στην 47η Περιφέρεια, που καλύπτει συνοικίες πέριξ του Μπέι Ριτζ, με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Ο κ. Σαραντόπουλος, ο οποίος διαμένει στην περιοχή εδώ και 25 χρόνια, βρίσκεται από νεαρή ηλικία στον επιχειρηματικό στίβο, καθότι διαχειρίστηκε αρχικά το εστιατόριο της οικογένειας, λόγω της προβληματικής υγείας του πατέρα του, ενώ εδώ και δυόμιση δεκαετίες διατηρεί εταιρεία μηχανημάτων ΑΤΜ (Μηχάνημα Αυτόματης Ανάληψης).
Ο ίδιος έχει μια ιδιαίτερη ιστορία καθότι, μεταξύ άλλων, επιβίωσε από μεταστατικό καρκίνου του προστάτη, παρότι η πρόγνωση της υγείας του δεν ήταν καλή, λαμβάνοντας ένα επιπλέον κίνητρο για την ανάμειξή του στα κοινά.
«Εθνικός Κήρυκας»: Κύριε Σαραντόπουλε, πείτε μας για την ελληνική καταγωγή σας.
Γεώργιος Σαραντόπουλος: Ο προπάππους μου ήταν ο πρώτος που ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες, πιθανότατα στις αρχές του περασμένου αιώνα. Δυστυχώς, δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα. Έφτιαξε οικογένεια στο Ντιτρόιτ. Ο παππούς μου, ο οποίος ήρθε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ελληνικό Εμφύλιο, ήρθε τη δεκαετία του ’50. Η γιαγιά μου, που ήταν δασκάλα, έμεινε πίσω με δύο παιδιά – τον πατέρα μου και τον θείο μου. Η προγιαγιά μου της έλεγε συνέχεια: «Θα τον χάσεις. Δεν θα γυρίσει ποτέ. Πρέπει να πας στην Αμερική και να τον πείσεις να σε φέρει εκεί». Μετά από δύο χρόνια αλληλογραφίας, τελικά ο παππούς μου την έφερε στη Νέα Υόρκη. Έμειναν αρχικά στο Μανχάταν και στη συνέχεια αγόρασαν σπίτι στο Στάτεν Άιλαντ. Ο πατέρας μου παντρεύτηκε το 1971 και συνέχισε να ζει εκεί, ενώ με τον παππού μου αγόρασαν εστιατόρια στη δεκαετία του ’70 και του ’80, ακόμη και λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου.
«Ε.Κ.»: Εσείς πώς εμπλακήκατε στις επιχειρήσεις;
Γ. Σαραντόπουλος: Σπούδασα στο NYU, αλλά ο πατέρας μου αντιμετώπισε κάποια προβλήματα υγείας, οπότε άφησα το Πανεπιστήμιο για να διαχειριστώ την οικογενειακή επιχείρηση. Δούλεψα περίπου δέκα χρόνια στην εστίαση, αλλά ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό. Είχαμε ένα εστιατόριο στο κέντρο του Μανχάταν, αλλά μετά την 11η Σεπτεμβρίου άλλαξαν τα πράγματα στην πόλη. Έτσι μπήκα στο χώρο των ATM, όπου βρίσκομαι εδώ και 25-26 χρόνια. Η επιχείρηση αυτή αναπτύχθηκε πολύ. Σήμερα έχουμε χιλιάδες μηχανήματα σε 36 πολιτείες, με μεγάλους πελάτες.
«Ε.Κ.»: Πριν δυόμισι χρόνια μάθαμε πως ήρθατε αντιμέτωπος με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Γ. Σαραντόπουλος: Ναι, τα πράγματα πήγαιναν καλά, βγαίναμε από την πανδημία, αλλά άρχισα να παρατηρώ αίμα στα ούρα. Έκανα εξετάσεις και το PSA μου ήταν πολύ αυξημένο. Λίγο πριν τα 50 μου, διαγνώστηκα με καρκίνο του προστάτη. Μετά από πιο εξειδικευμένες εξετάσεις διαπιστώθηκε πως είχε κάνει μεταστάσεις στα οστά και τους λεμφαδένες. Ήμουν πλέον στο στάδιο 3 ή 4.
«Ε.Κ.»: Πώς διαχειριστήκατε μια τόσο δύσκολη διάγνωση;
Γ. Σαραντόπουλος: Ήταν πολύ σκληρό. Έχω μια κόρη 12 ετών. Άρχισα να φτιάχνω διαθήκες, να σκέφτομαι το χειρότερο. Ευτυχώς, είχα εξαιρετικούς γιατρούς και μια καλή ομάδα δίπλα μου. Έκανα χημειοθεραπείες, ορμονικές θεραπείες, ακολούθησα και κάποιες φυσικές μεθόδους και προσευχόμουν πολύ. Βγήκα από την άλλη πλευρά πιο δυνατός. Δεν είμαι από τη φύση μου θρησκευόμενος, αλλά νιώθω πως η πίστη μου δυνάμωσε.
«Ε.Κ.»: Και η σύζυγός σας ανέλαβε την επιχείρηση εκείνο το διάστημα;
Γ. Σαραντόπουλος: Ακριβώς. Η σύζυγός μου, η Χάιντι Τσαν-Σαραντοπούλου, κράτησε την επιχείρηση σε λειτουργία καθημερινά. Όταν άρχισα να αναρρώνω, ένιωσα πως ήθελα να προσφέρω πίσω στην κοινωνία. Δεν πιστεύω πως ο Θεός μάς κρατά εδώ για το… περιθώριο κέρδους. Έτσι, τον Φεβρουάριο αποφάσισα να είμαι υποψήφιος.
«Ε.Κ.»: Κερδίσατε τις προκριματικές εκλογές. Ήταν μικρή η διαφορά, σωστά;
Γ. Σαραντόπουλος: Ναι, ήταν πολύ κλειστή αναμέτρηση. Στο τελικό μέτρημα, προηγήθηκα μόλις με 14 ψήφους, στο τέλος η διαφορά ήταν κάπου 2000 ψήφοι.
«Ε.Κ.»: Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να μπείτε στην πολιτική;
Γ. Σαραντόπουλος: Η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στην πόλη. Παλαιότερα, επί δημαρχίας Τζουλιάνι και Μπλούμπεργκ, τα πράγματα λειτουργούσαν. Τώρα δεν νιώθω ασφαλής, ειδικά όταν σκέφτομαι την κόρη μου και τη γυναίκα μου στο μετρό. Οι άστεγοι, οι τοξικομανείς – ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες και ταλαιπωρούν και όσους πάνε στις δουλειές τους. Η καθημερινότητα δείχνει την αποσύνθεση.
«Ε.Κ.»: Παρόλα αυτά, πολλοί ψηφοφόροι στη Νέα Υόρκη συνεχίζουν να δίνουν πλειοψηφίες σε προοδευτικούς υποψηφίους. Πού το αποδίδετε αυτό;
Γ. Σαραντόπουλος: Πολλοί που μετακόμισαν εδώ από πιο συντηρητικές πολιτείες, όπως το Κάνσας ή το Μισισιπί, ψηφίζουν Δημοκρατικούς επειδή είναι κοινωνικά φιλελεύθεροι. Όμως η πόλη τώρα κυβερνάται από Δημοκρατικούς σοσιαλιστές, όχι από το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπιλ Κλίντον ή του Κένεντι. Αυτοί θέλουν να καταργήσουν την Αστυνομία και να την αντικαταστήσουν με συμβούλους σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Όμως τέτοια περιστατικά είναι από τα πιο επικίνδυνα για τους αστυνομικούς. Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα αντιδράσει η κατάσταση.
«Ε.Κ.»: Πώς πιστεύετε ότι θα επηρεάσει η πιθανή εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι την πόλη της Νέας Υόρκης;
Γ. Σαραντόπουλος: Ο Μαμντάνι είναι «σοσιαλισμός με χαμόγελο». Υπόσχεται δωρεάν συγκοινωνίες και στέγη για όλους. Αλλά κάποιος πρέπει να τα πληρώσει αυτά. Οι δισεκατομμυριούχοι φεύγουν από την πόλη και παίρνουν τα χρήματά τους μαζί, πατώντας απλά ένα κουμπί. Μετά τη σειρά τους έχουν οι μικρομεσαίοι. Το σχέδιο δαπανών του προβλέπει 10 δισ., αλλά στην πραγματικότητα θα είναι πολύ περισσότερο. Αν χαθεί η φορολογική βάση, η πόλη δεν θα μπορεί να προσφέρει τίποτα. Ο Ζόραν Μαμντάνι δεν θα είναι απλά ο «Ντε Μπλάζιο 2.0» αλλά ο «Ντε Μπλάζιο εις το τετράγωνο». Είναι η μεγαλύτερη απειλή για την πόλη μετά την εποχή Ντε Μπλάζιο.
«Ε.Κ.»: Η δική σας εκλογική περιφέρεια επηρεάστηκε από την αναδιάταξη των εκλογικών χαρτών;
Γ. Σαραντόπουλος: Ναι, σωστά. Όμως, η Κάμαλα Χάρις κέρδισε την περιφέρεια αυτή με διαφορά μόλις 1%-1,5%. Ο προηγούμενος υποψήφιος, Άρι Κέιγκαν, ήταν αδύναμος, γι’ αυτό και ο Τζάστιν Μπρέιναν -ο οποίος, για να τα λέμε όλα, ξέρει πολύ καλά πώς να κάνει μια καμπάνια- πήρε σχεδόν 60%. Αλλά η εικόνα έχει αλλάξει.
«Ε.Κ.»: Ποια είναι τα βασικά σημεία του προγράμματός σας, πέραν της δημόσιας ασφάλειας;
Γ. Σαραντόπουλος: Η ασφάλεια είναι το πρώτο. Μετά, θα συνεργαστώ με τις αρχές ώστε όσοι μετανάστες παρανομούν σοβαρά, μετά την έκτιση της ποινής τους, να απελαύνονται. Η οικογένειά μου ήταν μετανάστες, αλλά ακολούθησε τους κανόνες. Πρέπει να υπάρχει σεβασμός στους νόμους. Επιπλέον, πρέπει να αντιμετωπίσουμε ζητήματα καθημερινότητας – κλοπές καταλυτικών μετατροπέων, βρώμικοι δρόμοι, άστεγοι στους εμπορικούς δρόμους χωρίς υποστήριξη. Όλα αυτά σταδιακά οδηγούν τον κόσμο να εγκαταλείπει την πόλη.
«Ε.Κ.»: Ποια είναι η σχέση σας με την ελληνική κοινότητα;
Γ. Σαραντόπουλος: Δεν γεννήθηκα εδώ, αλλά πηγαίνω στην εκκλησία όσο μπορώ – όπως οι περισσότεροι Έλληνες, λιγότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Δεν έχω συγγενείς στη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά έχω φίλους. Ζω στο Μπέι Ριτζ εδώ και 23-24 χρόνια. Έχω γίνει κομμάτι αυτής της κοινότητας.
«Ε.Κ.»: Τέλος, θέλετε να προσθέσετε κάτι για τον αγώνα σας;
Γ. Σαραντόπουλος: Ναι. Στις προκριματικές αναμετρήθηκα με τον επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Μπρούκλιν, που είχε 17 επίσημες υποστηρίξεις. Συνήθως οι επικεφαλής δεν χάνουν. Αλλά εγώ χτύπησα πάνω από 1.000 πόρτες προσωπικά. Είπα στον κόσμο: «Είστε πιο ευχαριστημένοι σήμερα απ’ ό,τι πριν τέσσερα χρόνια; Όχι; Τότε βγείτε και ψηφίστε». Νομίζω ότι ο κόσμος ήθελε έναν πραγματικό μαχητή στο Δημοτικό Συμβούλιο. Εγώ δεν έχω σκοπό να κάνω την πολιτική, επάγγελμα. Είμαι επιχειρηματίας και έχω τη δουλειά μου. Υπάρχουν εκλεγμένοι αυτή τη στιγμή που δεν είχαν καμία δουλειά στον ιδιωτικό τομέα. Η Νέα Υόρκη δεν χρειάζεται επαγγελματίες πολιτικούς. Χρειάζεται και τους επιχειρηματίες, ανθρώπους που έχουν δουλέψει, να προσφέρουν στην πόλη.
πηγή:ekirikas.com