Τετάρτη βράδυ, με το κρύο να περονιάζει τα κόκαλα, ωστόσο απτόητοι, είπαμε να βγούμε με έναν παλιόφιλο από το σχολείο σε ένα από τα στέκια που έχουν ξεφυτρώσει στο High Street του Thornbury.
Ο Σάρο ήθελε από καιρό να δοκιμάσει ένα νέο σχετικά μαγαζί, το «Capers», και έριξε την ιδέα. Με το που μπήκαμε ένιωσα σα να μεταφέρθηκα στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Στον τοίχο κρεμασμένες εικόνες του Χριστού και της Παναγίας και η κλασσική διακόσμηση από την εποχή του ’60 και του ’70. Η γυάλινη πόρτα που έβγαζε στην αυλή έμοιαζε με είσοδο σε άλλο χωροχρόνο. Κάπως έτσι σκόνταψα πάνω στο σαλόνι της γιαγιάς μου. Τα έπιπλα ήταν σε αποχρώσεις του καφέ, του μπεζ και του πράσινου. To πλαστικό και το ξύλο κυριαρχούσαν στο χώρο. Το μόνο που έλειπε ήταν το στερεοφωνικό και η τηλεόραση έπιπλο.
«Αυτό το μέρος φαίνεται ελληνικό» είπα.
«Από πού το κατάλαβες;» γέλασε ο φίλος μου.
Με αισθητική εμπνευσμένη από την αυλή της γιαγιάς. Φώτο: Supplied
Παρήγγειλα δύο μικρά μπουκάλια ρετσίνα. Δεν ήταν μόνο τα έπιπλα που μου θύμιζαν τη γιαγιά μου, αλλά και το φαγητό. Όσο για τη μουσική θύμιζε ρεμπετάδικο στου Ψυρρή.
Πιάσαμε την κουβέντα με τους θαμώνες. Οι διπλανές μας ήταν ενθουσιασμένες με τις ελιές και επέμεναν να μας κεράσουν. Ήταν πεπεισμένες ότι ήταν από την Καλαμάτα.
Η βραδιά κύλισε όμορφα με συζητήσεις γύρω από την ιστορία, την κουλτούρα και την πολιτική, όπως άρμοζε στον χώρο.
Τόσο πολύ μου άρεσε αυτό το μέρος που ξαναπήγα την Κυριακή για ένα κρασί. Έπιασα κουβέντα με τον μπάρμαν και του έλεγα πόσο τυχερός ένιωθα που το ανακάλυψα. Συμπωματικά, ο μπάρμαν ήταν και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού.
Ο Κρίστιαν Ευρυπίδου, μαζί με τον εξάδελφό του, Τάσο, άνοιξαν το «Capers» πριν από δύο χρόνια, μόλις πριν το ξέσπασμα του κορονοϊού. Αρχικά, ήταν να το δουλέψουν μέρα, αλλά σύντομα διαπίστωσαν ότι η νεολαία της περιοχής, ελληνικής και μη καταγωγής, έψαχνε για ένα νυχτερινό στέκι, τύπου καφετέριας.
Ο πατέρας του, ο Νίκος, ήρθε με την οικογένειά του στην Αυστραλία ως πρόσφυγας μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο πατέρας του παρέμεινε, αλλά πολλοί επέστρεψαν, συμπεριλαμβανομένης και της γιαγιάς του.
«Αυτό το μέρος το διακοσμήσαμε έτσι επίτηδες για να μας θυμίζει τη γιαγιά μας, επειδή δεν τη βλέπουμε συχνά. Και στο μενού μας βάλαμε “μαγειρευτά” για τον ίδιο λόγο» λέει ο Κρίστιαν και σχολιάζει ότι αυτός είναι ένας τρόπος να τιμά τις ρίζες του και να μοιράζεται την κουλτούρα του με άλλους ανθρώπους.
«Υπάρχουν αρκετοί πρώτης και δεύτερης γενιάς Ελληνοαυστραλοί που δεν είναι δεμένοι με την κουλτούρα τους όπως οι γονείς τους, αλλά θέλουν να μάθουν περισσότερα. Εμείς προσπαθούμε να είμαστε το μέρος εκείνο που μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο» αναφέρει ο Κρίστιαν, εξηγώντας ότι ο κόσμος έρχεται για φαγητό και ποτό, ενώ μέχρι τις δέκα έχουν αρχίσει και το χορό και έως τη μία έχουν φύγει. «Έχουμε DJ τις περισσότερες βραδιές και υπάρχει μια νοσταλγία στην ατμόσφαιρα. Είναι ένα στέκι που τους χωράει όλους» καταλήγει.
Είχα την ευκαιρία να μιλήσω και με τον DJ του μαγαζιού, Nema Sansa, ο οποίος λέει ότι συχνά έρχονται μαζί του φίλοι και οι γονείς του όταν παίζει. «Πάντα περνάμε καλά» αναφέρει και λέει ότι οι ιδιοκτήτες ενδιαφέρονται για την γενικότερη ανάπτυξη της περιοχής τους και βοηθούν όπως μπορούνε γι’ αυτό ενισχύοντας την τοπική αγορά καθώς εφοδιάζονται προϊόντα από το κατάστημα του Psarakos Market.
To «Capers» είναι ένας κοινωνικός παράδεισος που τους χωράει όλους. Αυτό που μου έμεινε έντονα από το χώρο είναι το συναίσθημα του να νιώθεις κάπου ευπρόσδεκτος και μέρος του συνόλου. Χρειαζόμαστε και άλλα τέτοια μέρη στους … τρελούς καιρούς που ζούμε. Μέρη που να μας γειώνουν. Να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας και να περνάμε καλά με τους φίλους μας και τους οικοδεσπότες.
πηγή:neoskosmos.com