Η εικόνα είναι γνώριμη σε κάθε σύγχρονο σπίτι. Ένας έφηβος ανοίγει το ChatGPT, πληκτρολογεί βιαστικά την εκφώνηση μιας σχολικής εργασίας, αντιγράφει την έτοιμη απάντηση και κλείνει την οθόνη σε λιγότερο από ένα λεπτό. Καμία αμφισβήτηση, καμία κριτική σκέψη.
Σε μια εποχή όπου η Τεχνητή Νοημοσύνη επαναπροσδιορίζει κάθε πτυχή της παγκόσμιας οικονομίας, η νέα γενιά (η λεγόμενη “Generation AI“) κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στον ρόλο του παθητικού καταναλωτή, απέναντι στο πιο ισχυρό τεχνολογικό εργαλείο που δημιουργήθηκε ποτέ.
Την ώρα που χώρες όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Κίνα εντάσσουν υποχρεωτικά την AI στα σχολικά τους προγράμματα από την πρώτη δημοτικού, η Ελλάδα κάνει ακόμη διστακτικά βήματα. Αυτό ακριβώς το δομικό κενό έρχεται να καλύψει το AI Hub. Ένα πρωτοποριακό εκπαιδευτικό οικοσύστημα που δεν αρκείται στο να μάθει στα παιδιά πώς να γράφουν “καλύτερα prompts”, αλλά πώς να κατανοούν τον αλγόριθμο, να εντοπίζουν τα deepfakes και να χτίζουν από το μηδέν λειτουργικά ψηφιακά προϊόντα (apps).
Το πιο εντυπωσιακό; Το AI Hub θυμίζει περισσότερο έναν high-end tech accelerator παρά ένα παραδοσιακό φροντιστήριο. Με mentors από την αφρόκρεμα του ελληνικού επιχειρείν (Metavallon VC, Prosperty, Plaisio κ.ά.) και καταξιωμένους επιστήμονες όπως η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ρομποτικής Διάνα Βουτυράκου, το πρόγραμμα βάζει τους μαθητές να “πιτσάρουν” τις ιδέες τους μπροστά σε πραγματικούς επενδυτές και C-level στελέχη.
Μιλώντας στο Startupper.gr, η Ναστάσια Ταμπακοπούλου, Founder του AI Hub και Head of Marketing & Communications στην Prosperty, εξηγεί πώς γεννήθηκε η ιδέα του οργανισμού, αναλύει τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την απλή χρήση από τη δημιουργία και αποδεικνύει γιατί μια οθόνη, όταν χρησιμοποιείται σωστά, παύει να είναι μέσο διαφυγής και μετατρέπεται στο απόλυτο εργαλείο καινοτομίας.
Startupper.gr: Κάθε επιτυχημένο εγχείρημα ξεκινά από τον εντοπισμό ενός κενού στην αγορά. Ποια ήταν η ακριβής στιγμή ή η πρόκληση που συναντήσατε και σας έκανε να συνειδητοποιήσετε ότι η αγορά χρειάζεται τη λύση που προσφέρει σήμερα το AI HUB;
Ν. Ταμπακοπούλου: Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή που δημιουργήθηκε η ιδέα του AI Hub. Καθόμουν με το μικρό μου ξαδερφάκι, που είναι 13 ετών, όταν πήρε το tablet της μαμάς του, άνοιξε το ChatGPT, έγραψε βιαστικά μία ερώτηση της εργασίας του, αντέγραψε την απάντηση και μετά έδωσε πίσω το tablet. Όλο αυτό κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Δεν ρώτησε τίποτα. Δεν αμφισβήτησε τίποτα. Απλά πήρε αυτό που ήθελε και συνέχισε.
Δεν τον κατηγορώ καθόλου, ήταν απόλυτα λογικό αφού κανείς δεν του είχε δείξει κάτι διαφορετικό. Αυτό είναι που ονομάζουμε καταναλωτές της τεχνολογίας και όχι δημιουργούς της. Και αυτή η εικόνα επαναλαμβανόταν συνέχεια μπροστά μου, ήταν αρκετή για να καταλάβω πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα. Δεν μιλάμε για ένα παιδί που κάνει κάτι λάθος, μιλάμε για μια ολόκληρη γενιά που μεγαλώνει δίπλα στο πιο ισχυρό εργαλείο που έχει φτιάξει ποτέ ο άνθρωπος, χωρίς κανείς να της έχει μάθει πώς σκέφτεται αυτό το εργαλείο, πού κάνει λάθος, και τι σημαίνει να το κατευθύνεις εσύ αντί να σε κατευθύνει αυτό.
Βλέπουμε όλοι όλο και περισσότερες εταιρείες να επενδύουν στην τεχνητή νοημοσύνη, αλλά αυτή η προσπάθεια γίνεται σχεδόν αποκλειστικά από πάνω προς τα κάτω. Λείπει η αντίστροφη φορά, να ξεκινήσουμε από τη βάση, από τους ίδιους τους μαθητές, από τα παιδιά μας.
Βλέπω ότι έχει ανοίξει μια συζήτηση σε παγκόσμιο επίπεδο ακριβώς γι’ αυτό, κάποιοι το λένε ήδη “Generation AI”, και ο φόβος είναι ότι αν δεν μάθουμε στα παιδιά την τεχνητή νοημοσύνη με τον ίδιο τρόπο που τους μαθαίνουμε ανάγνωση και γραφή, θα δημιουργηθεί ένα χάσμα ανάμεσα σε όσα παιδιά θα ξέρουν να τη χρησιμοποιούν με κριτική σκέψη και σε όσα θα μεγαλώσουν απλώς χρήστες της, χωρίς κατανόηση. Αυτό το χάσμα δεν είναι κάτι θεωρητικό, το βλέπω κάθε φορά που μπαίνω σε μια αίθουσα με μαθητές.
Πλέον πρέπει να μιλήσουμε θεσμικά για την τεχνητή νοημοσύνη στα παιδιά, από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο. Να μάθουν να αντιλαμβάνονται τι βλέπουν, τι είναι πραγματικό και τι όχι, πώς προστατεύουν τα προσωπικά τους δεδομένα, πώς τη χρησιμοποιούν με κριτική σκέψη και ασφάλεια. Έτσι δημιουργήθηκε το AI Hub, από μια ανάγκη που την είδα πρώτα μέσα στην ίδια μου την οικογένεια, και μετά την αναγνώρισα παντού γύρω μου.
Startupper.gr: Σε χώρες όπως η Κίνα και τα ΗΑΕ, η Τεχνητή Νοημοσύνη διδάσκεται ήδη από το δημοτικό, ενώ στην Ελλάδα τα παιδιά έρχονται συχνά σε επαφή με το AI εμπειρικά και ανεξέλεγκτα. Πώς γεφυρώνει το AI HUB αυτό το τεράστιο εθνικό χάσμα και τι απαντάτε στο κλισέ που θέλει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να είναι διστακτικό απέναντι σε τόσο ριζικές τεχνολογικές τομές;
Ν. Ταμπακοπούλου: Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που έκανε την τεχνητή νοημοσύνη υποχρεωτικό μάθημα σε όλα τα δημόσια σχολεία, από το νηπιαγωγείο μέχρι τη Γ’ Λυκείου, ξεκινώντας από τη σχολική χρονιά 2025 έως 2026. Και δεν το έκαναν αποσπασματικά, το πρόγραμμα σπουδών χτίστηκε σε επτά βασικές ενότητες, από βασικές έννοιες μέχρι δεδομένα, αλγόριθμους, ηθική συνείδηση, πραγματικές εφαρμογές και projects. Η Κίνα από την πλευρά της έχει ήδη ξεκινήσει υποχρεωτική εκπαίδευση τεχνητής νοημοσύνης από την πρώτη τάξη του δημοτικού μέχρι το πανεπιστήμιο, με τουλάχιστον οκτώ ώρες διδασκαλίας τον χρόνο.
Στο δημοτικό τα παιδιά έρχονται σε επαφή με βασικές τεχνολογίες αναγνώρισης, στο γυμνάσιο εμβαθύνουν στη λογική του AI και μαθαίνουν να εντοπίζουν την παραπληροφόρηση, και στο λύκειο σχεδιάζουν και βελτιώνουν τα δικά τους μοντέλα. Δηλαδή ακριβώς η ίδια φιλοσοφία διαβαθμισμένης μάθησης που εφαρμόζουμε στο AI Hub, από το παιχνίδι στο Δημοτικό, στην κριτική σκέψη στο Γυμνάσιο, στο επαγγελματικό portfolio στο Λύκειο.
Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι διστακτικό επειδή δεν καταλαβαίνει τη σημαντικότητα, είναι προσεκτικό, και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό. Κάθε μεγάλη τεχνολογική αλλαγή σε κάθε χώρα χρειάζεται χρόνο, υποδομή και κυρίως επιμόρφωση των εκπαιδευτικών πριν μπει σε μια τάξη, και έχουμε ήδη παραδείγματα στο εξωτερικό που δείχνουν τι συμβαίνει όταν αυτό παραλείπεται. Η Νότια Κορέα, για παράδειγμα, αναγκάστηκε να αποσύρει ένα πρόγραμμα ψηφιακών βιβλίων AI μέσα σε λίγους μήνες από την εφαρμογή του, ακριβώς επειδή δεν προηγήθηκε επαρκής δοκιμή και εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Χώρες όπως η Ινδία, αντίθετα, δηλώνουν ξεκάθαρα ότι πριν καν μπει το μάθημα στην τάξη, εκπαιδεύουν πρώτα εκατομμύρια εκπαιδευτικούς. Δηλαδή η προσοχή δεν είναι απροθυμία, είναι υπευθυνότητα.
Για αυτό το AI Hub βρίσκεται ήδη δίπλα σε σχολεία, με στόχο την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, ώστε όσο η πολιτεία χτίζει το δικό της θεσμικό πλαίσιο με τον χρόνο που χρειάζεται, τα παιδιά να εκπαιδεύονται παράλληλα. Όσο πιο σύντομα δώσουμε αυτή την ευκαιρία στα παιδιά, τόσο μικρότερο θα είναι το χάσμα που θα κληθούν να καλύψουν μόνα τους στο μέλλον.
Ένα εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να προχωρήσει πιο γρήγορα από την ετοιμότητα των εκπαιδευτικών του. Το AI Hub δεν περιμένει, βοηθάει να συμβεί πιο γρήγορα.
Startupper.gr: Αναφέρετε μια εξαιρετικά δυνατή φράση: “Η χρήση χωρίς κατανόηση δημιουργεί χρήστες και όχι δημιουργούς”. Πώς καταφέρνετε μέσα σε μερικά μαθήματα να μετατρέψετε έναν μαθητή που απλώς μπαίνει σε εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης για να “κλέψει” στα homeworks, σε έναν δημιουργό που κατανοεί πώς παίρνει αποφάσεις ο αλγόριθμος και χτίζει από το μηδέν το δικό του λειτουργικό app;
Ν. Ταμπακοπούλου: Αυτό το καταφέρνουμε με μια συγκεκριμένη ακολουθία βημάτων όπου το κάθε επόμενο χτίζει πάνω στο προηγούμενο.
Πρώτα, ο μαθητής μαθαίνει πώς σκέφτεται στην πραγματικότητα ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης, τι είναι, γιατί κάνει λάθη, και γιατί μια καλή ερώτηση φέρνει καλύτερο αποτέλεσμα από μια πρόχειρη. Αυτό μόνο του αλλάζει κάτι βασικό, ο μαθητής σταματάει να βλέπει το AI σαν μαγικό κουτί που δίνει απαντήσεις, και ξεκινάει να το βλέπει σαν εργαλείο που ο ίδιος κατευθύνει.
Στη συνέχεια, τον βάζουμε να δημιουργήσει με αυτό, εικόνες, ήχο, παρουσιάσεις, ώστε να καταλάβει βιωματικά ότι το αποτέλεσμα εξαρτάται από τη δική του σκέψη, όχι μόνο από το εργαλείο. Μετά, και αυτό είναι το κομμάτι που θεωρώ πιο κρίσιμο, τον φέρνουμε αντιμέτωπο με την άλλη πλευρά του AI, βλέπει πραγματικά deepfakes, μαθαίνει πώς φτιάχνονται, πώς τον ξεγελούν, και γιατί δεν πρέπει να εμπιστεύεται τίποτα στα τυφλά. Αυτό είναι το βήμα που σκοτώνει τη λογική του “παίρνω μια απάντηση και προχωράω”, γιατί πλέον ξέρει ότι κάθε απάντηση χρειάζεται έλεγχο.
Μόνο τότε περνάμε στο χτίσιμο. Ο μαθητής επιλέγει ένα πραγματικό πρόβλημα που τον απασχολεί, και το μετατρέπει σε λειτουργικό prototype με συγκεκριμένα ειδικά εργαλεία γράφοντας στη φυσική γλώσσα αντί για κώδικα. Και εδώ ακριβώς συμβαίνει η μεταμόρφωση, γιατί δεν παίρνει πλέον μια απάντηση, παράγει ένα αποτέλεσμα που φέρει τη δική του υπογραφή. Η στιγμή που βλέπει το δικό του app να λειτουργεί και λέει “αυτό το έφτιαξα εγώ” είναι η στιγμή που η σχέση του με το AI έχει ήδη αλλάξει.
Startupper.gr: Στο πρόγραμμα δίνετε έμφαση στην ενσώματη νοημοσύνη των ρομπότ (Physical AI) και στην αναγνώριση των deepfakes. Πόσο ώριμα είναι τελικά τα παιδιά σχολικής ηλικίας στο να αντιληφθούν τα ηθικά όρια, την παραπληροφόρηση και το “γιατί μια AI μπορεί να λύσει διαφορικές εξισώσεις αλλά δεν μπορεί να πιάσει ένα ποτήρι νερό”;
Ν. Ταμπακοπούλου: Για να απαντήσω ευθέως στην ερώτηση τα παιδιά είναι πολύ πιο έτοιμα απ’ όσο νομίζουν οι ενήλικες, αρκεί να τους δώσεις εμπειρία και όχι θεωρία. Δεν τους μαθαίνουμε κανόνες απ’ έξω, τους βάζουμε να ανακαλύψουν οι ίδιοι τα όρια. Τα πράγματα που θεωρούμε δύσκολα, όπως η λογική και ο υπολογισμός, είναι εύκολα για μια μηχανή, ενώ τα πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα, όπως το να πιάσεις ένα ποτήρι χωρίς να το ρίξεις, είναι εξαιρετικά δύσκολα. Και εδώ ακριβώς είναι η ομορφιά, τα παιδιά μας δεν το μαθαίνουν θεωρητικά, το βιώνουν.
Στο μάθημά μας φιλοξενούμε τη Διάνα Βουτυράκου, Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ρομποτικής και Μηχανικό Λογισμικού Ρομποτικών Συστημάτων, η οποία δείχνει στα παιδιά πού μπορεί και πού δεν μπορεί να φτάσει η αυτονομία μιας μηχανής. Μαζί της έρχεται και ο Χάρης Μουρελάτος, CMO στην Acumino, που φέρνει ένα πραγματικό ρομποτικό χέρι στην αίθουσα. Τα παιδιά το αγγίζουν, προσπαθούν να το κάνουν να πιάσει ένα αντικείμενο, και καταλαβαίνουν από πρώτο χέρι, όχι από μια διαφάνεια, γιατί αυτό που θεωρούν αυτονόητο είναι στην πραγματικότητα από τα πιο δύσκολα προβλήματα της ρομποτικής.
Το ίδιο κάνουμε και με την παραπληροφόρηση. Δεν λέμε στα παιδιά “να προσέχετε τα deepfakes” σαν συμβουλή. Τα βάζουμε να παίξουν ένα παιχνίδι όπου βλέπουν πραγματικά βίντεο και πρέπει να μαντέψουν ποιο είναι αληθινό, και σχεδόν πάντα κάνουν λάθος στην πρώτη προσπάθεια. Αυτό το λάθος είναι το μάθημα. Μαθαίνουν πολύ πιο βαθιά μέσα από την έκπληξη ότι ξεγελάστηκαν, παρά από οποιαδήποτε προειδοποίηση.
Startupper.gr: Με μια ματιά στο lineup των εισηγητών και mentors, εύκολα καταλαβαίνει κάποιος πως θυμίζει περισσότερο ένα high-end tech conference ή έναν VC accelerator (Metavallon VC, Prosperty, Plaisio, Incelligent, Ahold Delhaize), παρά σχολικό πρόγραμμα. Πώς επιδρά στην ψυχολογία και στο mindset ενός μαθητή Γυμνασίου ή Λυκείου η επαφή και η παρουσίαση του live project του μπροστά σε πραγματικούς επενδυτές και C-level στελέχη της αγοράς;
Ν. Ταμπακοπούλου: Αυτό που μας ξεχωρίζει από αντίστοιχα κέντρα που ξεπροβάλλουν αυτή την περίοδο δεν είναι μόνο το πρόγραμμα σπουδών, το οποίο έχουμε φτιάξει από το μηδέν και δεν μπορεί κανένας να το βρει αλλού, είναι οι άνθρωποι που φέρνουμε μπροστά στα παιδιά. Έχουμε μαζί μας καταξιωμένους επαγγελματίες από ολόκληρη την αγορά, ανθρώπους που έχουν χτίσει, έχουν επενδύσει, έχουν πάρει πραγματικές αποφάσεις με πραγματικό ρίσκο. Έρχονται ως mentors για να δώσουν στα παιδιά τη δική τους, καθαρή ματιά πάνω στην αγορά, χωρίς φίλτρο, χωρίς απλοποίηση.
Ένας μαθητής που παρουσιάζει μια σχολική εργασία ξέρει ότι κρίνεται από έναν βαθμό, κάτι που έχει ήδη ζήσει εκατοντάδες φορές και δεν τον φοβίζει πραγματικά. Ένας μαθητής που παρουσιάζει το project του μπροστά σε C level ανθρώπους από τεράστιες εταιρείες καταλαβαίνει ότι κρίνεται από την πραγματική αγορά, από ανθρώπους που φπαίρνουν αποφάσεις εκατομμυρίων κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι απλά άγχος, είναι μια τελείως διαφορετική κλίμακα ωριμότητας, και το σώμα και το μυαλό του εφήβου το καταλαβαίνουν αμέσως.
Είναι εξαιρετικό να βλέπεις τους μαθητές να μεταμορφώνονται από την πρώτη μέρα εγγραφής έως την τελευταία, και βλέπουμε παιδιά 13 και 14 ετών να αρχίζουν να πιστεύουν στις δυνατότητές τους.
Startupper.gr: Έχοντας συμβάλλει καταλυτικά στο πρόγραμμα που έφερε στην Ελλάδα το πρώτο χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Ολυμπιάδα Ρομποτικής, τι ομοιότητες και τι διαφορές βλέπετε ανάμεσα στη γενιά της Ρομποτικής και στη γενιά του Generative AI; Ποιο είναι το “μυστικό” της δικής σας φιλοσοφίας για να περνάτε από τη θεωρία στο hands-on building;
Ν. Ταμπακοπούλου: Τότε στο Πλαίσιο κατάλαβα ότι τα παιδιά χωρίς καμία προηγούμενη γνώση προγραμματισμού μάθαιναν να χτίζουν και να προγραμματίζουν ρομπότ σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, και το ίδιο ακριβώς βλέπω σήμερα να συμβαίνει με την τεχνητή νοημοσύνη. Αν έπρεπε να πω γρήγορα τι είναι αυτό που συνδέει τις δύο αυτές γενιές, θα έλεγα τρία πράγματα, η περιέργεια, η σχέση με το λάθος, και οι σωστοί άνθρωποι δίπλα στο παιδί.
Η περιέργεια γιατί δεν χρειάζεται καμία προηγούμενη γνώση για να ξεκινήσεις, ούτε στη ρομποτική ούτε στην τεχνητή νοημοσύνη, αρκεί ένα παιδί να ρωτάει “γιατί έγινε αυτό” και να δοκιμάζει ξανά. Αυτό το παιδί μαθαίνει πολύ πιο βαθιά από ένα παιδί που περιμένει να του πουν τη σωστή απάντηση.
Η σχέση με το λάθος γιατί σε κανένα από τα δύο δεν υπάρχει αποτυχία με την κλασική έννοια. Το παιδί που δεν φοβάται να δοκιμάσει ξανά ή να “αποτύχει” είναι αυτό που τελικά προχωράει πιο μπροστά.
Και η τρίτη, που για μένα είναι η πιο σημαντική, είναι οι σωστοί άνθρωποι δίπλα στο παιδί. Τότε στο Πλαίσιο, τώρα στο AI Hub, το αποτέλεσμα δεν κρίνεται μόνο από το εργαλείο ή τη μέθοδο, κρίνεται από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα στο παιδί. Ένα παιδί μπορεί να καταφέρει τα πάντα αν κάποιος πιστέψει πραγματικά σε αυτό, και αυτός ο κάποιος πρέπει να είναι ο ίδιος που ξεχώρισε στον τομέα του. Το βλέπω σαν μια αδιάσπαστη αλυσίδα, ένα παιδί πιστεύει στον εαυτό του όταν βλέπει ότι κάποιος άλλος που ξέρει πραγματικά για τι μιλάει έχει σταθεί δίπλα του και πίστεψε πρώτος. Πάνω σε αυτή τη φιλοσοφία χτίστηκε το AI Hub.
Η μεγάλη διαφορά είναι η ταχύτητα και η κλίμακα. Στη ρομποτική, το αποτέλεσμα ερχόταν μετά από ώρες κατασκευής, δοκιμών, επαναλήψεων, ήταν μια πολύ πιο αργή διαδικασία. Με την τεχνητή νοημοσύνη, η απόσταση ανάμεσα στην ιδέα και στο πρώτο ορατό αποτέλεσμα έχει γίνει ελάχιστη, ένα παιδί μπορεί να δει κάτι να λειτουργεί μέσα σε λεπτά. Αυτό είναι πλεονέκτημα, γιατί κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, αλλά χρειάζεται και μεγαλύτερη προσοχή, γιατί η ταχύτητα από μόνη της μπορεί να κάνει το παιδί να προσπερνάει την κατανόηση για να φτάσει πιο γρήγορα στο αποτέλεσμα.
Startupper.gr: Συχνά οι ενήλικες προγραμματιστές και επιχειρηματίες “εγκλωβίζονται” σε στερεότυπα και βλέπουν εμπόδια εκεί που δεν υπάρχουν. Βλέποντας τα παιδιά να χτίζουν live λειτουργικά apps από το μηδέν μέσα σε λίγες ώρες, υπάρχει κάποια ιδέα ή project μαθητή που σας άφησε άφωνους και θα μπορούσε άνετα να σταθεί ως πραγματική startup ιδέα στο οικοσύστημα;»
Ν. Ταμπακοπούλου: Θυμάμαι έναν μαθητή Δημοτικού που μου είπε ότι στεναχωριέται γιατί η γιαγιά και ο παππούς του μένουν μόνοι στο χωριό και νιώθουν μοναξιά, και θα ήθελε να φτιάξουμε κάτι που να τους κάνει παρέα. Δεν χτίσαμε το project εκείνη τη στιγμή, ήταν πολύ μικρός γι’ αυτό. Σχεδιάσαμε όμως μαζί το κοινό στόχευσης και το πρόβλημα που λύνει, με πολύ απλά λόγια, και του είπαμε ότι μόλις φτάσει στη Β’ Γυμνασίου, θα τον περιμένουμε στο AI Hub για να συνεχίσουμε ακριβώς αυτή την ιδέα και να τη χτίσουμε μαζί.
Περιττό να αναφέρω το ρομποτικό μπαστούνι που απευθύνεται σε ανθρώπους με προβλήματα στην όραση. Σχεδιάστηκε για να διευκολύνει την καθημερινή κίνηση και ασφάλεια ατόμων με οπτική αναπηρία, και η ομάδα των Plaisiobots κατέκτησε χρυσό μετάλλιο σε διεθνή Ολυμπιάδα Ρομποτικής με αυτό το έργο. Η ιδέα ήρθε από τους ίδιους τους μαθητές και την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ρομποτικής, Διάνα Βουτυράκου, η οποία εκπαίδευε την ομάδα για έναν ολόκληρο χρόνο.
Πολλοί γονείς βλέπουν τα παιδιά τους κολλημένα σε μία οθόνη και ανησυχούν για τον εθισμό και την παθητική κατανάλωση περιεχομένου. Ποια είναι η αντίδραση των γονιών όταν βλέπουν ότι το παιδί τους, αντί απλά να «σκρολάρει» ή να παίζει games, χρησιμοποιεί εργαλεία όπως το Adobe Firefly ή το Gamma για να δημιουργήσει πραγματικό, επαγγελματικό έργο;»
Δεν είναι ο χρόνος μπροστά σε μια οθόνη το πρόβλημα από μόνος του, είναι τι κάνει το παιδί μέσα σε αυτόν τον χρόνο. Μελέτες δείχνουν ότι παιδιά που περνάνε τον χρόνο τους δημιουργώντας, όχι καταναλώνοντας, βελτιώνονται σε λογική σκέψη, επιμονή και δημιουργική επίλυση προβλημάτων, ακόμα και όταν ο συνολικός χρόνος μπροστά στην οθόνη παραμένει ο ίδιος. Δηλαδή το ερώτημα που πρέπει να κάνει κάθε γονιός δεν είναι πόση ώρα, είναι τι φτιάχνει. Στο AI Hub, η οθόνη ξαναγίνεται εργαλείο δημιουργίας, όχι διαφυγής.
πηγή:starupper.gr