Hταν τότε που η 8η Λεωφόρος του Μανχάταν και οι τριγύρω δρόμοι ήταν γεμάτοι από ελληνικές γειτονιές. Με σπίτια, εστιατόρια και άλλα μαγαζιά, νυκτερινά κέντρα και κινηματογράφους. Τέτοιες μέρες, παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, οι ομογενείς ζωντάνευαν εορταστικά και, ασφαλώς, ελληνικά, όλη την περιοχή. Από το πρωί και μέχρι το βράδυ, μπαινόβγαιναν στα πάσης φύσεως ελληνικά καταστήματα για να αγοράσουν δώρα. Και μετά, κρατώντας τσάντες και πακέτα, πήγαιναν στα ελληνικά εστιατόρια της περιοχής για να φάνε. Δίπλα, ήταν και ο ελληνικός κινηματογράφος, όπου έμπαιναν πολλοί για να δουν ταινία από την πατρίδα.
Τα περισσότερα καταστήματα των ομογενών ήταν στο τμήμα από την 41η μέχρι και την 45η Οδό.
Μια εικόνα εκείνου του Ελληνισμού πρόλαβα και την έζησα για λίγο. Ομως, θυμάμαι, όσα μου είχε διηγηθεί για τα Χριστούγεννα των Ελλήνων στην 8η Λεωφόρο, ο αείμνηστος Τρύφων Χατζηνικολάου, παλαιό στέλεχος πολλών ομογενειακών οργανώσεων, που αφού έζησε αρκετά χρόνια στη Ν. Υόρκη, είχε εγκατασταθεί, τελικά μόνιμα στο Αλμπουκέρκι του Νέου Μεξικού.
«Παραμονές Χριστουγέννων ήταν γεμάτα από καλοντυμένους Ελληνες και Ελληνίδες», μου είχε πει ο Χατζηνικολάου. «Ολος αυτός ο κόσμος είτε ψώνιζε διάφορα δώρα για φίλους και συγγενείς, όπως ελληνικά βάζα, κεραμικά, πιάτα, κομπολόγια, είτε ελληνικά ποτά, όπως κρασί και ούζο και κονιάκ Μεταξά. Μετά από τα ψώνια τους, πήγαιναν στα τριγύρω ελληνικά εστιατόρια για να φάνε. Πήγαιναν, επίσης και έβλεπαν ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες στον κινηματογράφο ‘Κάμιο’, δίπλα από το γνωστό εστιατόριο ‘Πάνθεον’. Πολλές φορές έφεραν από την Ελλάδα και μεγάλους ηθοποιούς, όπως τον Μίμη Φωτόπουλο, τον Νίκο Σταυρίδη, τον Βασίλη Αυλωνίτη και άλλους».
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΑΡΧΕΙΟ “Ε.Κ.”
Εκτός από το «Πάνθεον», υπήρχαν στην περιοχή και τα επίσης πολύ γνωστά εστιατόρια «Βυζάντιο», «Ακρόπολις», «Μολφέτας» και «Δελφοί».
Τέτοιες ημέρες των εορτών, όλα αυτά τα εστιατόρια ήταν γεμάτα από ομογενείς, πολλοί από τους οποίους πήγαιναν εκεί από το Κονέκτικατ, τη Νέα Ιερσέη και το Λονγκ Αϊλαντ.
Θυμάμαι τον Τρύφωνα Χατζηνικολάου, που μου είχε διηγηθεί στιγμές από τις παραμονές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που είχε ζήσει από κοντά. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς οι ομογενείς εντείνανε τα γλέντια τους.
«Οι μερακλήδες τότε αξιωματούχοι της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, Περικλής Λαντζούνης, Κώστας Φουρναράκης και Δημήτρης Παρδαλάκης, ο οποίος ήταν και αντιπρόσωπος της Ναυτικής Ομοσπονδίας, πληρώνανε μουσικούς και περνούσαν από τα ελληνικά καταστήματα και λέγανε τα Κάλαντα», μου είχε πει ο Χατζηνικολάου. Κοντά τους ήταν και οι αγιογράφοι Τριανταφύλλου και Μαρκίς.
Θυμάμαι και άλλα που μου είχε περιγράψει ο Τρύφων Χατζηνικολάου. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, αλλά και άλλες εορταστικές μέρες, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου «Παράδεισος», Κώστας Κοκκινογούλης, έστηνε για το καλό του χρόνου στο υπόγειο, παρτίδες με χαρτιά, με τον δημοσιογράφο Γιώργο Γενεράλη, τον Γιώργο Πυλιώτη, που είχε γραφείο ευρέσεως εργασίας και άλλους. Μάλιστα, ο λόγιος εκείνης της εποχής Πολ Νικολαϊδης, ή πιο γνωστός ως Πολ Νορ, έγραφε σατιρικούς στίχους για τους χαμένους στην πόκα.
Θυμάμαι, επίσης, τον Χατζηνικολάου, που μου είχε πει, ότι κατά τις δεκαετίες 1950-1970, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά γιορτάζονταν από τον Ελληνισμό της Νέας Υόρκης «με ανοιχτές καρδιές». Και μου είχε εξηγήσει τι εννοούσε: «Γυρίζαμε όλη τη νύχτα, πηγαίναμε από σπίτι σε σπίτι και από το Μπρούκλιν στο Μπρονξ και από εκεί στην Αστόρια και στο Μανχάταν και πολλές φορές στο Νιού Τζέρσεϊ για να παίξουμε χαρτιά σε φίλους και γνωστούς».
Η Ομογένεια κρατούσε βέβαια και την παράδοση με τα Κάλαντα. Στις διάφορες συνοικίες της Νέας Υόρκης, τα παιδιά πήγαιναν στα ελληνικά σπίτια και τραγουδούσαν τα Κάλαντα κατά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.
Ο Τρύφων Χατζηνικολάου, θυμήθηκε ότι μια παραμονή Χριστουγέννων που βρισκόταν στο σπίτι του εξαδέλφου του, Θανάση Αθανασούλη, στο Ατλάντικ Σίτι. Ηταν απόγευμα και τον είχε πάρει ένας βαθύς ύπνος στον καναπέ. Σε μια στιγμή άκουσε απ’ έξω παιδιά να ψέλνουν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα στην ελληνική γλώσσα. «Στην αρχή μου είχε φανεί ότι είδα όνειρο», μου είχε πει ο αείμνηστος Χατζηνικολάου. Αλλά, με ξύπνησε η εξαδέλφη μου, Αναστασία, λέγοντάς μου, ‘σήκω, Τρύφωνα, να απολαύσεις τα ελληνικά κάλαντα από τα Ελληνόπουλα της Αμερικής’. Και πράγματι, βγήκα έξω και είδα πέντε αγόρια και πέντε κορίτσια, που έψελναν με γλυκιά, ωραία φωνή τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα».
Εκεί κοντά, στη διπλανή, 9η Λεωφόρο του Μανχάταν, υπήρχαν αρκετά ελληνικά κρεοπωλεία, κοντά σε ιταλικά. «Φέρνανε ολόκληρα γουρουνόπουλα και κατέβαιναν οι ομογενείς από τη Νέα Υόρκη και τις γύρω περιοχές για να αγοράσουν», μου είχε πει ο Χατζηνικολάου. «Επειδή υπήρχε μεγάλη ζήτηση, παράγγελναν τα γουρουνόπουλα, ένα μήνα νωρίτερα». Το κρεοπωλείο των αδελφών Κάσσου ήταν το μεγαλύτερο στην περιοχή.
Ολοι οι ομογενείς ξεσηκώνονταν τα παλαιότερα χρόνια για να εκκλησιαστούν το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων στις εκκλησίες που γέμιζαν από Ελληνισμό.
Στην Αγία Τριάδα του Μανχάταν ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, Μιχαήλ, ήταν σοβαρός και έκανε πάντα ωραία Θεία Λειτουργία. Ο Χατζηνικολάου θυμόταν ότι είχε μαζί του τον πατέρα Ευθυμίου, καθώς και τον αείμνηστο ιερέα, πατέρα Δ. Καλλίμαχο, μετέπειτα αρχισυντάκτη του «Εθνικού Κήρυκα».
Ολα αυτά, είχαν ζήσει οι ομογενείς, τέτοιες ημέρες. Παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς. Πριν πολλά χρόνια, στη Ν. Υόρκη. Είναι κι αυτά ένα μέρος της ιστορίας του Ελληνισμού της Αμερικής, που πρέπει να θυμόμαστε.
πηγή:ekirikas.com