Ο πιο γνωστός στην εποχή με τα υπερωκεάνια
Το υπερωκεάνιο «Νέα Ελλάς», στο λιμάνι του Πειραιά. Φωτογραφία: Facebook/Ναυτικά Χρονικά
Χρόνια άκουγα γι’ αυτόν. Κι αυτός, χρόνια άκουγε για ‘μένα. Αυτός στη Ν. Υόρκη κι εγώ στην Αθήνα. Και οι δύο, όταν μας ρωτούσαν ομογενείς, αν είμαστε συγγενείς, ή γνωριζόμαστε, απαντούσαμε αρνητικά. Μέχρις ότου εντελώς ξαφνικά, η πρώτη συνάντηση έγινε στα ιστορικά γραφεία του «Εθνικού Κήρυκα», στην 26η Οδό του Μανχάταν, όταν ήταν εκδότης ο αείμνηστος Μπάμπης Μαρκέτος. Και η συνάντηση εκείνη ήταν συναρπαστική. Τη θυμάμαι πάντα.
«Ο Ζαννής Μαρμαρινός στη Ν. Υόρκη, τι σου είναι;», ήταν η συχνή ερώτηση ομογενών που συναντούσα, όταν δημοσιογραφώντας στις αθηναϊκές εφημερίδες, κάλυπτα, κοντά στα άλλα, και πρόσωπα της απανταχού Ομογένειας. Δεν τον γνώριζα τον άνθρωπο.
Φρόντισα και έμαθα ότι ήταν στέλεχος της φημισμένης ναυτιλιακής εταιρείας Greek Line, η οποία κυριαρχούσε με τα υπερωκεάνιά της στις μεταφορές επιβατών μεταξύ Πειραιώς και Νέας Υόρκης. Αλλά, ο Ζαννής Μαρμαρινός ήταν και σπουδαίος παράγοντας της Ομογένειας.
Οταν, λοιπόν, με ρωτούσαν τον πρώτο καιρό γι’ αυτόν, έψαχνα το μυαλό μου, ρώταγα τους συγγενείς μου, μήπως έχουμε κανέναν ξεχασμένο θείο στην Αμερική… Κανένας. Δεν είχαμε κανέναν δικό μας.
Πολύ αργότερα, έμαθα από τον ίδιο, ότι κι αυτόν τον ρωτούσαν για έναν συνονόματό του, δημοσιογράφο στην Αθήνα. Δηλαδή εμένα. Καμία προσωπική γνωριμία. Αυτός, πάλι, ήξερε το όνομά μου, από άρθρα μου στις αθηναϊκές εφημερίδες, που αναδημοσίευε κατά καιρούς ο «Εθνικός Κήρυκας», όπως μου είπε ο παλαιός συνάδελφος, Βασίλης Κουτσολιόντος, ο οποίος είχε αρχίσει να δουλεύει λίγο πριν από εμένα στην εφημερίδα. Αργότερα, ο Κουτσολιόντος επέστρεψε στην Ελλάδα, ανέλαβε την έκδοση του «Πρωινού Λόγου», στα Γιάννενα, που συνεχίζουν σήμερα τα παιδιά του.
Τα χρόνια πέρασαν και εγώ ήλθα στη Ν. Υόρκη και άρχισα να δουλεύω στον «Εθνικό Κήρυκα».
Θυμάμαι εκείνο το πρωινό, που ένας άγνωστος για εμένα, αδύνατος και υψηλού μάλλον αναστήματος, πέρασε μπροστά από το τραπέζι μου και κατευθύνθηκε στο γραφείο του τότε αρχισυντάκτη, Παναγιώτη Μακριά. Μίλησαν αρκετή ώρα και στη συνέχεια ήλθαν κοντά μου. Ο Μακριάς, τον έφερε για να μου τον συστήσει. Γελώντας και προς τους δύο μας, είπε: «Από ‘δω, ο κ. Μαρμαρινός και απ’ εκεί ο κ. Μαρμαρινός…».
Καταλάβαμε και οι δύο. Οπότε, αστειευόμενος εγώ, τον αγκάλιασα και του φώναξα: «Θείε μου, επί τέλους σε βρίσκω…». Και ο Ζαννής Μαρμαρινός από την πλευρά του: «Ανιψιέ μου, άργησα, αλλά σε βρήκα». Και ξεσπάσαμε όλοι σε γέλια.
Πολλοί ήταν οι ομογενείς που εξυπηρετήθηκαν από τον Ζαννή Μαρμαρινό, για να φέρουν δικούς τους με τα καράβια της Greek Line από την Ελλάδα, ή για να πάνε για διακοπές στην πατρίδα. Μην ξεχνάμε ότι είναι μεγάλος ο αριθμός των ομογενών που έφθασαν στην Αμερική, με το μεγαθήριο εκείνης της εποχής, το υπερωκεάνιο, «Νέα Ελλάς» της εταιρείας Γουλανδρή. Το πρώτο του ταξίδι στην Αμερική, είχε γίνει το 1939. Αργότερα, η ίδια εταιρεία πρόσθεσε στο στόλο της το σύγχρονο υπερωκεάνιο «Ολυμπία» και αργότερα, το «Αννα Μαρία». Ο Ζαννής Μαρμαρινός ήταν ο πασίγνωστος και αγαπητός παράγοντας της Greek Line στη Νέα Υόρκη.
Ομως, μεγάλη η ανάμιξη του Ζαννή Μαρμαρινού και στα ομογενειακά της εποχής του. Καταγόταν από τη νήσο Νάξο και ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Ναξιακού Συλλόγου στη Νέα Υόρκη, που είχε ιδρυθεί το 1945. Η εγκαθίδρυση του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου είχε γίνει σε ξενοδοχείο της Ν. Υόρκης. Συμμετείχαν σ’ αυτό, οι εξής: Ζαννής Μαρμαρινός, πρόεδρος, Δημήτριος Χωματάς, αντιπρόεδρος, Μιχάλης Κονδύλης, γεν. γραμματέας, Ιωάννης Δημητροκάλλης, ταμίας, Εμμανουήλ Πρεβόλης, β’ ταμίας και Μιχάλης Αγαθάκης, Π. Αντωνίου, Ιωάννης Γαβράς, Ιωάννης Γαλατερός, Αντώνιος Γιατροπούλης και Νίκος Σωμαρίπας, μέλη.
Ο Ζαννής Μαρμαρινός είχε υπηρετήσει και ως πρόεδρος της οργάνωσης AHEPA, ενώ εργάστηκε σκληρά για να δημιουργηθεί μια Παγκυκλαδική Ομοσπονδία, που θα συμπεριελάμβανε σωματεία απ’ όλα τα νησιά των Κυκλάδων. Τις σκέψεις του αυτές είχε για πρώτη φορά εκθέσει, δημόσια, σε συγκέντρωση του Συλλόγου Μηλίων στη Ν. Υόρκη. Η πρόταση έγινε δεκτή με τον ίδιο ενθουσιασμό λίγο αργότερα και σε συνεδρίαση του Συλλόγου Αμοργιανών της Ν. Υόρκης. Εντονο ήταν και το πέρασμά του, από την τότε ανθούσα άλλη μεγάλη ελληνοαμερικανική οργάνωση, την GAPA (Γκάπα).
Αν και πέρασαν τόσα χρόνια, θυμάμαι τον ήρεμο, αλλά και έντονο, όταν χρειαζόταν, χαρακτήρα του Ζαννή Μαρμαρινού. Του άρεσε να σχολιάζει τα επίκαιρα θέματα της Ομογένειας και δεν δίσταζε να λέει τη γνώμη του χωρίς φόβο και πάθος σε διάφορες συγκεντρώσεις φορέων της Ομογένειας.
Σίγουρα, ο Ζαννής Μαρμαρινός, έχει τη δική του, ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Ομογένειας της Αμερικής και, ιδιαίτερα της Ν. Υόρκης.
πηγή:ekirikas.com