Στο διήγημα Η θεία του Σίτον η αφήγηση ξεδιπλώνεται και σαν λεπτομερής σπουδή χαρακτήρων, ενώ εκτυλίσσεται «στο νοσηρό περιβάλλον ενός υποχθόνιου βαμπιρισμού», όπου ο ντε λα Μέαρ, μέσα από ένα πανίσχυρο θηλυκό αρχέτυπο –τη γριά μάγισσα της λαογραφικής και ευρύτερης λογοτεχνικής παράδοσης–, εξερευνά την ιδέα της «τερατώδους μητέρας» και κατ’ επέκταση του «τερατώδους θηλυκού», ανασυστήνοντας την ατμόσφαιρα του βικτωριανού «οικιακού γοτθικού».
Στο διήγημα Η θεία του Σίτον η αφήγηση ξεδιπλώνεται και σαν λεπτομερής σπουδή χαρακτήρων, ενώ εκτυλίσσεται «στο νοσηρό περιβάλλον ενός υποχθόνιου βαμπιρισμού», όπου ο ντε λα Μέαρ, μέσα από ένα πανίσχυρο θηλυκό αρχέτυπο –τη γριά μάγισσα της λαογραφικής και ευρύτερης λογοτεχνικής παράδοσης–, εξερευνά την ιδέα της «τερατώδους μητέρας» και κατ’ επέκταση του «τερατώδους θηλυκού», ανασυστήνοντας την ατμόσφαιρα του βικτωριανού «οικιακού γοτθικού». […] Στη μυθοπλασία του το σπίτι παραχωρεί τη θέση του σ’ ένα απειλητικό οικοδόμημα-μαυσωλείο που αποκαλύπτεται σταδιακά ως φορέας ενός προϊστορικού Κακού, η εστία ως ιερό καταφύγιο υπονομεύεται, αποδεικνύεται αφιλόξενη και νοσογόνος και εντός της ένα παιδί χωρίς γονείς, παγιδευμένο και αβοήθητο, συγκρούεται με μια ενήλικη, υποκατάστατη γονεϊκή φιγούρα που επιθυμεί τον αφανισμό του.
«Η γλώσσα του Ουόλτερ ντε λα Μέαρ θυμίζει ψιθυριστό ξόρκι για τη διάνοιξη της πρόσβασης στα φαντάσματα του νου».
T. S. Eliot
«Είναι ένας από τους ελάχιστους για τους οποίους το εξωπραγματικό υφίσταται ως εναργής, αδιαμφισβήτητη παρουσία, εξού και διαθέτει την ικανότητα να εμποτίζει τις περιστασιακές μελέτες του περί φόβου με την ένταση που συνιστά αποκλειστικό γνώρισμα του σπάνιου αριστοτέχνη».