Γράφει η Παναγιώτα Δ. Κυπραίου, Σωματική & Gestalt Ψυχοθεραπεύτρια (ECP)

Αν έχετε χαμηλή αυτοεκτίμηση, τότε σας λείπει η εμπιστοσύνη στον εαυτό σας. Αν και έχετε ταλέντα σε κάποιους τομείς, διστάζετε να τα αξιοποιήσετε και να διεκδικήσετε αυτό που σας αξίζει πραγματικά είτε σε προσωπικό είτε σε εργασιακό επίπεδο.

Ενδεχομένως να έχετε συμβιβαστεί με μια εργασία κατώτερη των δυνατοτήτων σας ή με σχέσεις που δεν ανταποκρίνονται στα θέλω σας. Ίσως υποθέτετε ότι δεν έχετε αρκετή αξία, δεν είστε αρκετά σημαντικός ή ότι δεν θα έχετε επιτυχία σε τίποτα. Όταν έχετε μια τάση να επιδιώξετε κάτι, να δοκιμάσετε κάτι, νιώθετε μια αίσθηση κατάπτωσης στο στήθος, έναν κόμπο και εγκαταλείπετε την ιδέα. Μπορεί να πιστεύετε ότι δεν αξίζετε τίποτα ή δεν θα καταφέρετε τίποτα.

Αυτές οι υποθέσεις/σκέψεις ανήκουν σε μια εσωτερική επικριτική φωνή που σας κάνει τη ζωή δύσκολη. Ζει μέσα σας και σας λέει πράγματα όπως, «Δεν είσαι καθόλου καλός. Δεν μπορείς να το κάνεις. Μην το προσπαθήσεις καν.» Πιθανότατα υποθέτατε πάντα ότι αυτή είναι η αλήθεια για σας και δεν έχετε καταλάβει ότι αποτελεί ένα ξεχωριστό μέρος του εαυτού σας που σας δίνει αυτά τα βλαβερά μηνύματα. Αυτή η φωνή είναι τόσο κατηγορηματική που δεν μπαίνετε καν στη διαδικασία να επιδιώξετε κάτι που επιθυμείτε.

Αυτό το μέρος τους εαυτού σας αποκαλείται «εσωτερικός κριτής». Αν δεν τον γνωρίζετε, τότε δεν έχετε κανένα τρόπο να επικοινωνήσετε μαζί του. Οπότε δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε την πηγή των αρνητικών πεποιθήσεων για τον εαυτό σας.

Όταν αποκτήσετε επίγνωση του πώς αυτό το μέρος σας καταβάλλει και καταστρέφει τη ζωή σας, ίσως θυμώσετε πολύ και θελήσετε να απαλλαγείτε από αυτό. Σε μια συμβατικού τύπου θεραπεία, ενδεχομένως να ενθαρρύνονταν η προσπάθεια να το πείσετε να αλλάξει ή απλά να το ξεπεράσετε. Θα το βλέπατε ως εχθρό. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πολύ αποτελεσματικό. Όταν μπαίνουμε σε διαμάχη με τον «εσωτερικό κριτή», αυτός μπορεί απλά να εδραιωθεί ακόμη περισσότερο.

Εναλλακτικά, χρησιμοποιώντας την προσέγγιση IFS (Internal Family Systems), μπορείτε να εξερευνήσετε τον εσωτερικό σας κόσμο και σταδιακά να γνωρίσετε τον «εσωτερικό κριτή». Τότε θα ανακαλύψετε ότι αυτό το μέρος στην πραγματικότητα προσπαθεί να σας βοηθήσει. Παρ’ όλο που σας προκαλεί απόγνωση και κατάθλιψη, το κάνει αυτό στα πλαίσια μιας στρεβλής προσπάθειας να σας προστατεύσει. Θέλει να σας κρατήσει μακριά από την αποτυχία και πιστεύει ότι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να σας αποτρέπει από το να προσπαθείτε οτιδήποτε δύσκολο. Αυτό το πετυχαίνει μέσω συνεχούς κριτικής και αποθάρρυνσης.

Απο τη στιγμη που θα συνειδητοποιησετε οτι ο «εσωτερικος κριτης» προσπαθει να σας βοηθησει, ο θυμος σας θα μαλακωσει και θα αρχισετε να κατανοειτε αυτο το μερος σας και να του φερεστε φιλικα.

Στην προσέγγιση IFS, ποτέ δεν χρειάζεται να μπείτε σε διαμάχη με ένα μέρος σας ή να προσπαθήσετε να απαλλαγείτε από αυτό. Μπορείτε να αναπτύξετε μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί του και να το βοηθήσετε να σχετιστεί μαζί σας πιο εποικοδομητικά. Μέσα από τη σχέση σας με τον «κριτή» σας, αυτός θα μαλακώσει και θα γίνει λιγότερο σκληρός.

Όταν διερευνήσετε περαιτέρω την εσωτερική σας ζωή με τη χρήση του IFS, θα ανακαλύψετε ότι υπάρχει ένα διαφορετικό μέρος του εαυτού σας που παίρνει αυτά τα μηνύματα από τον «κριτή». Πρόκειται για το «επικριμένο παιδί» που πιστεύει αυτές τις επικρίσεις και νιώθει ασήμαντο, ανάξιο,, αποθαρρυμένο και απελπισμένο. Είναι σκόπιμο να γίνετε φίλοι με αυτό το μέρος σας και να συνδεθείτε μαζί του μέσα από αγάπη και συμπόνια. Στη συνέχεια, μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση σε αναμνήσεις από την παιδική σας ηλικία όπου εισπράξατε επίκριση και απόρριψη και νιώσατε άχρηστοι. Το «επικριμένο παιδί» είναι το μέρος που είχε πληγωθεί από αυτές τις επικρίσεις. Σε επόμενη φάση, θα μπορέσετε να θεραπεύσετε αυτό το παιδί μέσα από την αγάπη σας και βοηθώντας το να απελευθερώσει τα συναισθήματα της ντροπής και αναξιότητας. Ως αποτέλεσμα, ο «κριτής» θα υποχωρήσει στο παρασκήνιο και θα σας προκαλεί λιγότερα προβλήματα.

Μέσω αυτής της δουλειάς, θα ανακαλύψετε μια χρήσιμη πτυχή του Αυθεντικού Εαυτού σας, έναν «εσωτερικό υποστηρικτή» που έχει την ικανότητα να σας υποστηρίξει και να σας ενθαρρύνει έναντι των επιθέσεων του «κριτή». Θα μπορέσετε να αναπτύξετε και να ενισχύσετε αυτό το μέρος που νοιάζεται και θέλει το καλύτερο για σας. Ο «εσωτερικός υποστηρικτής» θα σας τονώσει λέγοντάς σας ότι έχετε πολλά ταλέντα και μπορείτε να πετύχετε σπουδαία πράγματα στον κόσμο. Θα μάθετε να τον επικαλείσθε όταν είναι απαραίτητο και να παίρνετε την υποστήριξη του.

Ο «εσωτερικός υποστηρικτής» θα σας πει «Είσαι εντάξει, ακριβώς όπως είσαι. Μπορείς να τα καταφέρεις. Είμαι περήφανος για σένα.» Αυτό θα σας βοηθήσει να τολμήσετε να αναπτύξετε τα ταλέντα σας, να βγείτε προς τα έξω, να εξελιχθείτε επαγγελματικά στον τομέα που πραγματικά σας αρέσει και να αποκτήσετε μια προσωπική σχέση όπως την επιθυμείτε. Καθώς ο «εσωτερικός υποστηρικτής» σας υπερισχύει έναντι του «κριτή», θα αποκτήσετε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και περισσότερη χαρά σε πολλές πτυχές της ζωής σας.

Πηγή: www.psychotherapeia.net.gr

Πότε η ενασχόληση του παιδιού με τα βιντεοπαιχνίδια γίνεται ανησυχητική;

Ποια προβλήματα κρύβονται πίσω από τον εθισμό στο παιχνίδι και πώς θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας να τα αντιμετωπίσουν;

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η διαταραχή των βιντεοπαιχνιδιών ορίζεται ως το παιχνίδι που είναι δύσκολο να ελεγχθεί, έχει προτεραιότητα έναντι άλλων δραστηριοτήτων, ενώ η ενασχόληση μαζί του κλιμακώνεται παρά το γεγονός ότι επηρεάζει αρνητικά το άτομο.

Οι γονείς παιδιών με εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια συχνά απελπίζονται, καθώς νιώθουν πως δεν μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Και καθώς το παιχνίδι καθίσταται μια πανταχού παρούσα δραστηριότητα μεταξύ των νέων, είναι σημαντικό για εμάς τους γονείς, να ξεχωρίσουμε το παιχνίδι ως φυσιολογική δραστηριότητα που λαμβάνει χώρα στον ελεύθερο χρόνο του ατόμου από την πραγματικά προβληματική συμπεριφορά που προκύπτει από τον εθισμό.

Ο Ρουν Νίλσεν, καθηγητής ψυχολογίας βιντεοπαιχνιδιών στο Πανεπιστήμιο IT της Κοπεγχάγης, εξηγεί ότι συχνά συναντά γονείς που ανησυχούν επειδή δεν καταλαβαίνουν πολλά πράγματα που σχετίζονται με τα βιντεοπαιχνίδια, ενώ ακούνε διαρκώς ότι ο κόσμος των βιντεοπαιχνιδιών μοιάζει με εκείνο των ναρκωτικών.

Αυτή η έμμονη ιδέα τους κάνει σταδιακά να επιθυμούν να κόψουν «μαχαίρι» την ενασχόληση των παιδιών τους με τα βιντεοπαιχνίδια. Το πιο δύσκολο πράγμα για αυτούς τους γονείς είναι να αφήσουν στην άκρη την προκατειλημμένη αντίληψη ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι επικίνδυνα. Αυτό ωστόσο, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και γονείς με παιδιά που πράγματι αφιερώνουν στο παιχνίδι ασυνήθιστα πολύ χρόνο.

Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση όμως, η βίαιη απoκοπή των παιδιών από τα βιντεοπαιχνίδια μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες συναισθηματικές εκρήξεις, ειδικά αν μιλάμε για παιδιά με σοβαρά προβλήματα εθισμού. Ένα τέτοιο παιδί, μπορεί να αισθανθεί στενοχωρημένο και απομονωμένο, καθώς στη δική του αντίληψη, το εμποδίζουν να κοινωνικοποιηθεί με τους φίλους του στο διαδίκτυο.

Επιπλέον, η αυστηρή απαγόρευση ελλοχεύει ο κίνδυνος να αφαιρέσει από το παιδί μια ανακουφιστική δραστηριότητα που ίσως αποτελεί το μόνο πράγμα που περιμένει ένα παιδί μετά το σχολείο. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν έρευνες σύμφωνα με τις οποίες ορισμένα παιδιά χρησιμοποιούν το παιχνίδι ως μέσο για να ξεφύγουν από επώδυνα συναισθηματικά προβλήματα στην οικογένεια ή το σχολείο.

Η συμπεριφορά απέναντι στο παιχνίδι συχνά έρχεται ως σύμπτωμα κάποιου άλλου ζητήματος ή μιας στρατηγικής, την οποία χρησιμοποιεί ένα άτομο για να διαχειριστεί τις αντίξοες συνθήκες στην καθημερινότητά του. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Νίλσεν, τα περισσότερα παιδιά στην πραγματικότητα επιδιώκουν να έχουν μια ισορροπημένη σχέση με τα βιντεοπαιχνίδια, ενώ πολύ λίγα ονειρεύονται μια ζωή που δαπανάται αποκλειστικά παίζοντας μπροστά από μια οθόνη.

Ο υπερβολικος χρονος που αφιερωνεται στα βιντεοπαιχνιδια θα μπορουσε να μεταφραστει ως ενα σημαδι οτι υπαρχουν αλλα προβληματα στη ζωη του παιδιου που αξιζει να παρατηρησουμε.

Ενώ το παιχνίδι είναι μια απτή συμπεριφορά, που εύκολα παρατηρείται, το υποκείμενο πρόβλημα θα μπορούσε να προκύπτει ως αντίδραση απέναντι σε ένα οικογενειακό θέμα, όπως ένα διαζύγιο ή ένα βίωμα στο σχολείο, όπως ο εκφοβισμός από τους συμμαθητές. Ορισμένες φορές, η αντίληψη του παιχνιδιού ως ατομικό ιατρικό πρόβλημα μας εμποδίζει να το δούμε ως σημάδι ότι κάτι άλλο δεν πάει καλά.

Η συζήτηση με το παιδί σχετικά με τους λόγους πίσω από την ψυχαναγκαστική παρόρμησή του να παίξει θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος να βοηθήσουμε. Δεδομένου ότι τα περισσότερα παιδιά έχουν προσωπικούς στόχους ζωής εκτός από το να παίζουν βιντεοπαιχνίδια, ως γονείς μπορούμε να ανακαλύψουμε τρόπους να υποστηρίξουμε τα παιδιά μας στην επίτευξη αυτών των στόχων, μειώνοντας τις ώρες που ξοδεύουν στα παιχνίδια.

Ο Νίλσεν προτείνει να προσπαθήσουμε να επινοήσουμε κοινούς κανόνες για μια λογική και ισορροπημένη ενασχόληση με τα βιντεοπαιχνίδια. Για παράδειγμα, μπορούμε να ορίσουμε ότι το παιδί θα παίζει βιντεοπαιχνίδια μετά το σχολείο, μόνο μέχρι την ώρα του δείπνου και όχι πέρα από αυτήν. Έτσι, εάν ένας γύρος του παιχνιδιού διαρκεί 20 λεπτά, το παιδί δεν θα ξεκινήσει ένα νέο παιχνίδι εφόσον το δείπνο είναι έτοιμο και περιμένει στο τραπέζι.

Παιχνίδια που απαιτούν από τον παίκτη να είναι παρών για τρεις ώρες συνεχόμενα, μάλλον θα πρέπει να βγουν εκτός της λίστας, καθώς τρεις ώρες είναι υπερβολικά πολλές για να τις επενδύσει κανείς παίζοντας μπροστά σε μια οθόνη.

Συμπερασματικά

Τα βιντεοπαιχνίδια αποτελούν μια κοινή δραστηριότητα αναψυχής για τα περισσότερα παιδιά, καθώς και τους εφήβους. Αλλά όλο αυτό μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι το προβληματικό για όσους περνούν υπερβολικό χρόνο παίζοντας, χωρίς να τους μένει χρόνος για τίποτα άλλο.

Προκειμένου ως γονείς να παρέχουμε στα παιδιά μας υποστήριξη, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το πρόβλημα του εθισμού ενός παιδιού στα βιντεοπαιχνίδια είναι συχνά σημάδι ότι τα μικρά μας προσπαθούν να αντιμετωπίσουν πιο αγχωτικές καταστάσεις όπως οικογενειακά ζητήματα ή θέματα που ανακύπτουν στο σχολικό περιβάλλον.

Επιπλέον, ως γονείς θα πρέπει να υποστηρίζουμε τα παιδιά μας να προσδιορίζουν τους προσωπικούς τους στόχους και να δημιουργούμε από κοινού κανόνες για τη σταδιακή μείωση του χρόνου που αφιερώνουν στο παιχνίδι.

 

Πηγή: huffingtonpost.gr

Ο κόσμος που ξέραμε

«Η τρέλα δεν είναι για να κοροϊδεύει κανείς», µουρµουρίζω µε το βλέµµα καρφωµένο στον πολυέλαιο πάνω από το κεφάλι µου. Ξεκουµπώνω το πουκάµισό µου. Σε σκέφτοµαι. Το βγάζω και το πετάω στο πάτωµα. «Η τρέλα δεν είναι για να κοροϊδεύει κανείς». Σε σκέφτοµαι συνέχεια.

Μια γυναίκα ξεκινάει στον απόηχο της πανδηµίας ένα µοναχικό ταξίδι από την Αθήνα στην Ιταλία, µε αφορµή ένα µήνυµα που λαµβάνει από τον εραστή της. Θα µπορούσε να είναι η αφήγηση µιας ανεκπλήρωτης ερωτικής ιστορίας, όµως ο κόσµος που ξέραµε είναι κάτι πιο περίπλοκο και συναρπαστικό. Είναι η προσωπογραφία µιας γυναίκας σε υπαρξιακό αδιέξοδο. Ένα ταξίδι στον εαυτό, όπου εικόνες από το παρελθόν της ηρωίδας και τραυµατικά γεγονότα, όπως η αυτοχειρία της µητέρας της, αναδύονται και µπλέκονται µε την πραγµατικότητα που βιώνει.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Εκδόσεις: Κέλευθος
Αριθμός σελίδων: 153
Έτος έκδοσης: 2024
Τιμή: €11,70

Πηγή εσωτερικευμένου άγχους: Οι συγχωνευτικές σχέσεις στην οικογένεια

Η διαφοροποίηση του εαυτού είναι ο βαθμός που ένα άτομο μπορεί να διαχωρίσει τη λογική και τη συμπεριφορά του από τα συναισθήματα (Goldenberg @ Goldenberg,   2005). H διαφοροποίηση του εαυτού είναι μια σπουδαία έννοια, καθώς αναφέρεται στην ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται και να αισθάνεται ως ανεξάρτητο, μοναδικό άτομο, ενώ παράλληλα έχει την ικανότητα να συνδέεται με άλλα άτομα. Κατά κάποιον τρόπο η διαφοροποίηση είναι παράλληλη με τη συναισθηματική ωριμότητα. Κάθε μικρό βήμα προς τη διαφοροποίηση του εαυτού έρχεται σε σύγκρουση με αυτό της εσωτερικής φωνής που ορίζει η οικογένεια: με τις πεποιθήσεις, τις αρχές , τις αξίες και τα συναισθήματα της οικογένειας. Κατά συνέπεια η διαφοροποίηση είναι μια δύσκολη διαδικασία, η οποία συχνά απαιτεί τη συνοδεία ενός ενήλικα ή θεραπευτή.

Τα μέλη της οικογένειας είναι συναισθηματικά συγχωνευμένα σα να μην έχουν δική τους ατομικότητα. Είναι ένα γεγονός που ισχύει σε όλες τις οικογένειες. Αυτό που διαφέρει είναι ο βαθμός. Σε μια συγχωνευμένη οικογένεια όλα γίνονται μαζί. Τα μέλη μοιράζονται συναισθήματα, μύθους, αντιλήψεις. Ο Fogarty υποστηρίζει πως για να επιτύχουμε τη διαφοροποίηση χρειάζεται να πάρουμε αποστάσεις από τα συναισθηματικά δεσμά και να επιστρατεύσουμε τη λογική μας. Τελικά πρέπει να υπερνικηθεί ο φόβος να εγκαταλείψουμε την ασφάλεια που προσφέρει το «μαζί» και να εξερευνήσουμε τις άγνωστες δυνατότητες του εαυτού μας. Η προσπάθεια για ισορροπία ανάμεσα στην αυτονόμηση και τη συγχώνευση δημιουργεί αυξημένο άγχος και δυσλειτουργία. Στις σχέσεις που υπάρχει διαφοροποίηση το άγχος είναι χαμηλό, η εγγύτητα πιο ανεκτή και δεν υπάρχει δυσλειτουργία (Bowen, Tρίγωνα στην οικογένεια, Ελλ γράμματα, Αθήνα 1997).

Στη συγχωνευμενη οικογενεια το ατομο αδυνατει να βρει τη θεση του, καθως υπερκαθοριζεται απο το «εμεις».

Αυτό σημαίνει πως δυσκολεύεται να ανακαλύψει τον προσωπικό του χώρο και χρόνο, την εγγύτητα και την απόσταση από άλλα μέλη,  να οριοθετηθεί στις σχέσεις,  να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και τελικά να γίνει Πρόσωπο. Όσο λιγότερο διαφοροποιημένος και ανεπτυγμένος είναι ο Εαυτός ενός ατόμου τόσο περισσότερο οι άλλοι επηρεάζουν τη λειτουργία του και τόσο περισσότερο ο ίδιος προσπαθεί να ελέγξει ενεργητικά ή παθητικά τους άλλους. Οι οικογενειακές σχέσεις ενός ατόμου στη βρεφική και παιδική ηλικία καθορίζουν πόσο Εαυτό αναπτύσσει. Όταν παγιωθεί το επίπεδο του εαυτού, σπάνια αλλάζει εκτός και αν ο άνθρωπος κάνει μια δομημένη και μακροπρόθεσμη προσπάθεια να το αλλάξει (Ανδρούτσου, σελ. 12). Ο Bowen παρατήρησε πως όσο μικρότερος είναι ο βαθμός διαφοροποίησης (δεν υπάρχει αίσθηση εαυτού, αδύναμη και ασταθής προσωπική ταυτότητα), τόσο μεγαλύτερη είναι η συνεξάρτηση και η συγχώνευση με τους άλλους. Όσο ένα πρόσωπο μπορεί να είναι ο Εαυτός του τόσο επιτρέπει και στους άλλους να είναι ο Εαυτός τους. Όταν υπάρχει χαμηλή διαφοροποίηση το συναίσθημα και η υποκειμενικότητα υπερισχύουν της λογικής. Συνήθως το άτομο λειτουργεί είτε αντιδραστικά  προς το περιβάλλον, είτε θυσιάζει τις επιθυμίες του για να γίνει αποδεκτό. Είτε αποφεύγει τις στενές σχέσεις -γιατί τις βιώνει απειλητικά και φοβάται πως θα χάσει την ατομικότητά του- είτε συγχωνεύεται με τους άλλους.

Δεν είναι εύκολο να διαφοροποιηθεί κανείς από την οικογένεια προέλευσής του. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν οτι το κάνουν με το να αποκοπούν εντελώς, όμως έτσι δεν επιτυγχάνεται η διαφοροποίηση καθώς αυτή σημαίνει να μπορεί κανείς μέσα στις σχέσεις να ισορροπεί ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική. Εν τέλει η διαφοροποίηση μάλλον είναι μια αδιάκοπη προσπάθεια του ανθρώπου. «Η ικανότητα να μπορούμε να πούμε «εγώ»- να λέμε «ναι» χωρίς θυμό και «όχι» χωρίς τύψεις είναι μια θέση συνύπαρξης και ταυτόχρονα οριοθέτησης μέσα στις σχέσεις» (Bowen). Όσο δουλεύουμε με τον εαυτό μας εξελισσόμαστε, αλλά συχνά επιστρέφουμε στο παλιό, καθώς είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από προγραμματισμούς και μοτίβα σχέσεων, που κυριαρχούν στην οικογένεια προέλευσής μας.

 

Βιβλιογραφία

Ackerman (1958), The psychotynamics of family life : diagnosis and treatment of family relationships, N York

Aνδρούτσου Βάσω, Σημειώσεις για την Οικογενειακή θεραπεία, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, 2019-2020

Βowen (1978), Family therapy in clinical practice, N York

Bowen, Tρίγωνα στην οικογένεια, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997 5. Βοwlby (1969), Attachment, N York

________________________________________________________________________

*Η Πολάκη Γεωργία (Οικογενειακή και Σωματοκεντρική ψυχοθεραπεύτρια, Ενεργειακή θεραπεύτρια REIKI, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας) έχει εκπαιδευτεί στη Σωματικά Επικεντρωμένη Gestalt (Gestalt Embodiment), στη θεραπεία τραυματισμένου εσωτερικού παιδιού μέσω Αναδρομής (Regression Therapy), στην Τεχνική της Άδειας Καρέκλας Gestalt και στην Προσωποκεντρική Μη κατευθυντική Παρεμβατική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία. Eίναι Ενεργειακή θεραπεύτρια (Reiki Healer in Usui system of Natural Healing). Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια Ψυχικής Αρχιτεκτονικής, Reiki και Βιωματικής Ανατομίας σε Χανιά και Αθήνα και εκπαιδεύτηκε στην Οικογενειακή θεραπεία (Family Therapy) στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου 2019-2022. Πραγματοποιεί  ατομικές συνεδρίες δια ζώσης  ή  μέσω Skype.

Email: tzopol@yahoo.gr     Facebook: Γεωργία Πολάκη

Νιώθετε ενοχές για κάτι που κάνατε; Δείτε πως μπορείτε να τις διαχειριστείτε

«Τα λάθη μου είναι η ζωή μου» Σάμουελ Μπέκετ

Σε κάποιο σημείο της ζωής μας όλοι έχουμε νιώσει ενοχές για μια πράξη ή για κάτι που είπαμε σε κάποιο δικό μας πρόσωπο. Συνήθως οι ενοχές συνοδεύονται από συναισθηματική δυσφορία, αυτή ακριβώς η δυσφορία είναι οι ενοχές. Βασανίζουν τη σκέψη μας, μας ρίχνουν τη διάθεση, επηρεάζουν σημαντικά τη ψυχολογία μας, ενώ μελέτες αναφέρουν πως βλάπτουν σοβαρά και την υγεία μας.

Είναι φυσικό να νιώθουμε ενοχές και να ψάχνουμε τρόπο να διορθώσουμε μια πράξη που μπορεί να προκάλεσε κακό σε κάποιον άλλον ή να τον πλήγωσε. Όμως, όταν οι ενοχές γυρνούν στο κεφάλι μας για πολύ καιρό τότε επιβάλλεται να βρούμε τρόπους να τις διαχειριστούμε. Πως;

  • Δεχθείτε ότι αυτό που κάνατε δεν ήταν σωστό και δείτε κατάματα τις συνέπειες που προκλήθηκαν από αυτή σας την πράξη:πάρτε την ευθύνη όχι μόνο εσωτερικά. Εξωτερικεύστε το και ίσως αυτό μπορεί να βοηθήσει τους άλλους που δέχθηκαν τις συνέπειες των πράξεων σας να το ξεπεράσουν και εσάς να ξεκινήστε τη διαδικασία της δικής σας συγχώρεσης.
  • Σταματήστε να τιμωρείτε τον εαυτό σας: όλοι έχουμε κάνει μια πράξη με την οποία μπορεί να έχουμε στεναχωρήσει ή αδικήσει κάποιον, αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να τιμωρούμε τον εαυτό μας για πάντα.
  • Επόμενο βήμα… η συγχώρεση:πέρα από το να ζητάμε από τους άλλους να μας συγχωρέσουν, θα πρέπει πρωτίστως να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας κάτι που δεν είναι καθόλου απλό. Μπορεί όμως να συμβεί παράλληλα με τη σκέψη ότι αυτό που έγινε μπορεί να προκάλεσε σοβαρές συνέπειες σε κάποιον.
  • Δεχθείτε ότι δεν είστε τέλειος/τέλεια:κανείς δεν είναι τέλειος. Ακόμα και όσοι βρίσκονται στο οικογενειακό ή φιλικό σας περιβάλλον και μπορεί να πιστεύετε πως δεν κάνουν κανένα λάθος, σίγουρα κάνουν λάθη. Και πως θα δεχθείτε πως η τελειότητα δεν υφίσταται; Απλά με το να δεχθείτε πως όλοι γύρω σας, όπως και εσείς κάνουν το καλύτερο που μπορούν, προκειμένου να κυλά αρμονικά η ζωή τους.
  • Αναζητήστε τη βοήθεια ειδικού:αν οι τύψεις και οι ενοχές έχουν κατακλύσει τη ζωή σας και δεν μπορείτε να λειτουργήσετε όπως παλιά, ενώ παρά τις προσπάθειες δεν μπορείτε να το ξεπεράσετε, είναι σωστότερο να αναζητήσετε τη βοήθεια ενός Ειδικού Ψυχικής Υγείας της επιλογής σας. Η Ψυχοθεραπεία, είναι βέβαιο πως θα έχει εξαιρετικά θετικά αποτελέσματα, όχι μόνο στο συγκεκριμένο θέμα αλλά γενικότερα στη ζωή σας.
  • Το λάθος έγινε εχθές: μήπως ήρθε η ώρα να εστιάσετε την προσοχή σας στο αύριο; Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν και το μόνο που καταφέρνετε σκεπτόμενοι συνεχώς το παρελθόν είναι να αυξάνετε τις αρνητικές σκέψεις και παράλληλα το άγχος που βιώνετε.
  • Αφήστε τη σκέψη της ενοχής να εγκαταλείψει το μυαλό σας: το κάνατε, το σκεφτήκατε, βασανίσατε το μυαλό σας και τον εαυτό σας, υποφέρατε αλλά είναι καιρός να αφήσετε τις ενοχές πίσω σας. Επίσης, κάντε το καλύτερο που μπορείτε για να σας συγχωρέσει το άτομο που βλάψατε ή πληγώσατε, αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει να το παρακάνετε. Η συγχώρεση είναι δύσκολη, αλλά αν δεν θέλει να το κάνει, καλύτερα να μην πιέσετε τις καταστάσεις.

Το αίσθημα της ενοχής και οι τύψεις είναι ένα ένα πολύ κοινό συναίσθημα. Ένα συναίσθημα που έχουμε όλοι βιώσει και θα βιώσουμε και στο μέλλον. Για το καλό μας θα πρέπει να διαχειριζόμαστε με κάθε τρόπο αυτό το συναίσθημα και όχι να το κρύβουμε ή να το αφήνουμε για αργότερα. Τα παραπάνω βήματα είναι μια καλή αρχή για να ξεκινήσει η διαχείριση του αισθήματος ενοχής. Δεν χρειάζεται να γίνουν άμεσα και όλα μαζί. Είναι σίγουρο πως σιγά σιγά, θα μειωθούν οι αρνητικές σκέψεις και θα επέλθει η συγχώρεση.

 

Πηγή: Melapus