Από τις βραβευμένες ερμηνείες στον κινηματογράφο μέχρι τις εκατοντάδες ώρες πάνω στο θεατρικό σανίδι, η Πελαγία Αγγελίδου αποτελεί μια σπάνια περίπτωση καλλιτέχνιδας που υπηρετεί την τέχνη της με μια σχεδόν ιερή προσήλωση.
Με μια διαδρομή που ξεκίνησε από τη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ και απλώθηκε σε δεκάδες ΔΗΠΕΘΕ, το Μέγαρο Μουσικής και την Εθνική Λυρική Σκηνή, η ίδια επέλεξε συνειδητά να βαδίσει μακριά από τα φώτα της τηλεόρασης, επενδύοντας στη δύναμη της ζωντανής επικοινωνίας και της σκηνοθετικής δημιουργίας.
Έχοντας ήδη στις αποσκευές της σημαντικές διεθνείς διακρίσεις, όπως το βραβείο καλύτερης ηθοποιού και πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτιδας για την ταινία «Whispers», η Πελαγία Αγγελίδου επιστρέφει αυτό το διάστημα στο καλλιτεχνικό της «σπίτι».
Στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών, ενσαρκώνει τη συγκλονιστική «Κυρία Νίκη» στο έργο «Νέκυια 20 kg» του Σάκη Σερέφα, μια παράσταση-κατάδυση στη μνήμη και την απώλεια.
Αναλυτικά η συνέντευξη της Πελαγίας Αγγελίδου στη «ΒτΚ»:
Κυρία Αγγελίδου πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο που υποδύεστε στην παράσταση «Νέκυια 20 kg» στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών, σε σκηνοθεσία ης Ανδρομάχης Χρυσομάλη, σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
«Ο ρόλος που υποδύομαι στη «Νέκυια 20 kg» είναι για μένα μια βαθιά εσωτερική διαδρομή. Πρόκειται για μία γυναίκα που βιώνει την απώλεια της κόρης της.
Είναι σαν μια κατάβαση σε έναν τόπο μνήμης, εκεί όπου ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με όσα έχει χάσει, με όσα κουβαλά, με όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ο χαρακτήρας αυτός δεν μιλά μόνο μέσα από τις λέξεις του, αλλά κυρίως μέσα από τις σιωπές του.
Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή νιώθω σαν να ανοίγει μπροστά μου ένας χώρος σχεδόν τελετουργικός. Σαν να περπατώ σε ένα τοπίο ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν.
Προσπαθώ να πλησιάσω αυτόν τον άνθρωπο με τρυφερότητα, να τον ακούσω πραγματικά και να του δώσω χώρο να υπάρξει».
Τι ήταν αυτό που σας προσέλκυσε περισσότερο σε αυτή τη δουλειά;
«Μπορεί κανείς να αντισταθεί στην πένα του Σάκη Σερέφα; Από την πρώτη στιγμή με συγκίνησε η ποιητικότητα του έργου.
Είναι από εκείνα τα κείμενα που δεν αφηγούνται απλώς μια ιστορία, αλλά ανοίγουν έναν χώρο να εισβάλει η σκέψη και το συναίσθημα. Μιλούν για την απώλεια, τη μνήμη και την ανθρώπινη ανάγκη να συμφιλιωθούμε με όσα μας βαραίνουν».
Υπάρχει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας με το οποίο ταυτίζεστε προσωπικά;
«Νομίζω πως κάθε ρόλος λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης. Μπορεί να μην αναγνωρίζεις αμέσως τον εαυτό σου μέσα του, αλλά όσο πλησιάζεις πιο κοντά αρχίζεις να βλέπεις μικρά κομμάτια που σου είναι γνώριμα.
Στον συγκεκριμένο χαρακτήρα με συγκινεί βαθιά η ανάγκη του να κρατηθεί από τη μνήμη. Να μη χαθούν οι άνθρωποι και οι στιγμές που τον σημάδεψαν. Αυτή η ανάγκη να διαφυλάξουμε ό,τι αγαπήσαμε είναι, νομίζω, κάτι πολύ ανθρώπινο και πολύ κοινό σε όλους μας».
Ποια είναι η σκηνή που σας συγκινεί ιδιαίτερα κάθε φορά που την παίζετε;
«Νομίζω πως σε αυτό το έργο είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μία μόνο σκηνή. Είναι από αυτά τα έργα που αν δεν έχεις βιώσει κάποια μορφή απώλειας ή αν δεν έχεις βρεθεί αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις υγείας, ίσως να μην μπορείς να αγγίξεις πραγματικά το βάθος των συναισθημάτων που ζητά.
Κάθε σκηνή κρύβει μέσα της στιγμές που με αγγίζουν πραγματικά. Υπάρχουν φορές που νιώθω να ταυτίζομαι βαθιά, να φέρνω μέσα μου δικές μου εικόνες και βιώματα. Συχνά επιστρέφω στη σχέση με τη μητέρα μου, στην αγκαλιά της, σε ένα της βλέμμα. Σε μικρές στιγμές που ανήκαν στις δυο μας και μου λείπουν έντονα. Και ίσως εκεί, σε αυτή τη λεπτή γραμμή να γεννιέται κάθε φορά η αλήθεια της στιγμής».
Τι πιστεύετε ότι θα πάρει το κοινό φεύγοντας από την παράσταση;
«Δεν ξέρω αν το θέατρο δίνει απαντήσεις. Νομίζω περισσότερο πως δημιουργεί ερωτήματα. Και αυτή είναι η μαγεία του. Ελπίζω πως κάποιος μπορεί να θυμηθεί έναν άνθρωπο που έχει χάσει. Ίσως κάποιος άλλος να σκεφτεί μια δική του ιστορία που είχε ξεχάσει. Αν η παράσταση καταφέρει να δημιουργήσει αυτή τη μικρή ρωγμή μέσα μας, τότε νομίζω πως έχει ήδη κάνει κάτι σημαντικό».
Ποια ήταν τα πρώτα σας βήματα στον χώρο του θεάτρου;
«Η περίοδος μετά την αποφοίτησή μου από το ΚΘΒΕ ήταν για μένα γοητευτική, ωστόσο, γεμάτη άγχος, αγωνία και αβεβαιότητα. Ήταν η στιγμή που έπρεπε να σταθώ μόνη μου χωρίς την παρουσία και την καθοδήγηση των δασκάλων μου και να περάσω από τη θεωρία στην πράξη.
Θυμάμαι να νιώθω σαν να βγήκα απότομα από τον προστατευμένο χώρο που βρισκόμουν ως τότε και βούτηξα σε έναν ανοιχτό κόσμο, όπου όλα ήταν πιο εκτεθειμένα και πιο αληθινά. Ήταν η αρχή μιας διαδρομής, όπου άρχισα σιγά σιγά να βρίσκω την δική μου φωνή και τον δικό μου τρόπο να υπάρχω πάνω στη σκηνή».
Υπάρχει κάποιος ρόλος που θεωρείτε σταθμό στην καριέρα σας μέχρι τώρα;
«Κάθε ρόλος αφήνει ένα ίχνος μέσα σου. Κάποιες φορές μικρό, κάποιες άλλες μεγαλύτερο. Υπάρχουν όμως ρόλοι που λειτουργούν σαν σταθμοί γιατί σε αναγκάζουν να βγεις από τη ζώνη ασφάλειάς σου. Είναι εκείνοι οι ρόλοι που σε κάνουν να φοβάσαι λίγο περισσότερο στην αρχή. Και ίσως γι’ αυτό να σε μαθαίνουν και τα περισσότερα.
Αν έπρεπε να διαλέξω έναν ρόλο σταθμό στην καριέρα μου θα ήταν η Αγγέλα από το ομώνυμο έργο του Γ. Σεβαστίκογλου. Αν, ωστόσο, μου τεθεί η ίδια ερώτηση στο μέλλον, είναι σίγουρο ότι θα απαντήσω την κυρία Νίκη από το έργο «Νέκυια 20 kg» του Σ. Σερέφα».
Τι σημαίνει για εσάς το θέατρο σήμερα;
«Το θέατρο για μένα είναι ένας τόπος συνάντησης. Σε μια εποχή όπου όλα γίνονται διαρκώς πιο γρήγορα και πιο απομακρυσμένα, το θέατρο μας καλεί να σταματήσουμε για λίγο.
Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους κάθονται δίπλα δίπλα στο σκοτάδι και μοιράζονται μια ιστορία που έως τότε δεν γνώριζαν. Για μένα αυτή η κοινή εμπειρία είναι η ομορφιά και η χαρά του θεάτρου».
Πόσο δύσκολο είναι για έναν νέο ηθοποιό να βρει τη θέση του στον χώρο;
«Η αλήθεια είναι πως είναι ένας δρόμος γεμάτος αβεβαιότητα. Χρειάζεται επιμονή, υπομονή και κυρίως μεγάλη αγάπη για αυτό που κάνεις.
Αλλά νομίζω πως όσοι πραγματικά νιώθουν ότι το θέατρο είναι ανάγκη τους, βρίσκουν πάντα έναν τρόπο να συνεχίσουν. Είναι φοβερό αν το σκεφτείς. Αυτή η τέχνη έχει μια παράξενη δύναμη! Σε κρατά κοντά της ακόμα και στις δύσκολες στιγμές».
Τι σας δίνει μεγαλύτερη χαρά στη δουλειά σας;
«Η στιγμή που νιώθεις ότι η σκηνή γεμίζει αλήθεια. Όταν οι ηθοποιοί και το κοινό βρίσκονται για λίγο στον ίδιο παλμό. Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις ότι η ιστορία που αφηγούμαστε έχει φτάσει κάπου.
Και αυτή η επικοινωνία είναι ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Δε θα πω όχι βέβαια στη μαγεία των πολλαπλών μεταμορφώσεων και στη γοητεία που ασκεί το χειροκρότημα».
Πώς αντιμετωπίζετε την κριτική;
«Προσπαθώ να την ακούω με προσοχή και σεβασμό. Η κριτική είναι πολύτιμη όταν γίνεται με ουσία και ειλικρίνεια. Ταυτόχρονα όμως προσπαθώ να παραμένω συνδεδεμένη με την ίδια τη διαδικασία της δουλειάς.
Με την πρόβα, με την ομάδα, με τη συνεχή αναζήτηση. Και για να μην πω ψέματα, προτιμώ την κριτική που προέρχεται από τους πραγματικούς φίλους».
Υπάρχει κάποιος όνειρο ρόλος που θα θέλατε πολύ να κάνετε στο μέλλον;
«Υπάρχουν πολλοί ρόλοι που με συγκινούν βαθιά. Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι χαρακτήρες που έχουν αντιφάσεις. Οι ρόλοι που δεν φοβούνται να δείξουν την ευθραυστότητα αλλά και τη δύναμη του ανθρώπου.
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος ρόλος που να αποτελεί όνειρο. Κάθε ρόλος έχει μία δύναμη. Γιατί άλλωστε να ψάχνω τον ιδανικό ρόλο, όταν κάθε ένας από αυτούς είναι μία πρόκληση;».
Πώς βιώνετε τη συμμετοχή σας στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος;
«Η συμμετοχή μου στο ΚΘΒΕ είναι για μένα μια ιδιαίτερη εμπειρία και μια μεγάλη τιμή. Πρόκειται για έναν θεσμό που κουβαλά σημαντική ιστορία και καλλιτεχνική διαδρομή.
Το να βρίσκεσαι μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημιουργίας είναι ταυτόχρονα ευθύνη αλλά και μεγάλη χαρά. Μέσα σε αυτό το θεσμό έχεις την ευκαιρία να συνεργαστείς και να συνδιαλλαγείς με θεατρανθρώπους και ευφάνταστους δημιουργούς».
Πώς θα περιγράφατε την παράσταση σε κάποιον που δεν την έχει δει;
«Θα έλεγα πως είναι ένα τρυφερό ταξίδι στη μνήμη, μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στο φως και στη σκιά, στο παρόν και στο παρελθόν.
Πρόκειται για μία ιστορία για όλα όσα κουβαλάμε μέσα μας και την ανάγκη μας να συμφιλιωθούμε με αυτά αλλά και με την ιδέα πως «ήρθαμε για να φύγουμε». Η «Νέκυια» δημιουργεί έναν χώρο όπου ο καθένας από εμάς μπορεί να βουτήξει σε όσα δεν τόλμησε να πει ή σε όσα απέφυγε να νιώσει».
Πώς θα θέλατε να θυμάται το κοινό την Πελαγία Αγγελίδου ως καλλιτέχνιδα;
«Θα ήθελα να θυμούνται ότι πάνω στη σκηνή ήμουν πάντα αληθινή! Ότι κάθε φορά που ανέβαινα εκεί, έδινα ένα κομμάτι από την ψυχή μου για να ειπωθεί μια ιστορία. Γιατί αυτό είναι για μένα το θέατρο. Μια πράξη βαθιά ανθρώπινη».
*Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»